Καλοκαίρι 2015, με την ομάδα μου συμμετέχουμε σε ένα ερασιτεχνικό ανεξάρτητο τουρνουά μπάσκετ. Έχουμε κατέβει 6 (και λόγω κακού προγραμματισμού της διοργάνωσης που έβαλε τα παιχνίδια κολλητά) και ο 6ος πρέπει να φύγει λόγω υποχρέωσης στο τέλος του 3ου δεκαλέπτου. Μοιραία μένουμε 5 μέσα στο παρκέ και κάποιοι φορτωμένοι με φάουλ. Όπως ο αρχηγός, που από συνήθειο 4 λεπτά πριν το τέλος, κάνει ένα φαουλ σκοπιμότητας και σωστό μεν αλλά το 5ο του δε. Και μένουμε 4 (προς τιμήν τους οι αντίπαλοι και καθώς ήταν καλαοκαιρνό τουρνουά και όχι πρωτάθλημα έπαιξαν και αυτοί 4). Ο διαιτητής γυρνάει και μου λέει "αχ δε θα το σφύριζα άμα ήξερα ότι έχει 4". Και του απαντάω "ε ας προσέχαμε και εμείς να μην είμασταν 5." Είμαι κανάς σοφός και δίκαιος γέροντας; Υπερασπιστής του φωτός και της αλήθειας; Όχι απλά, έχω παίξει αρκετά παιχνίδια σε ανεξάρτητα τουρνουά ή πρωταθλήματα και έχω βρεθεί στη θέση της ομάδας με το πλήρες ρόστερ που απέναντι έχει τους ήρωες (5 ή 6).
Το χαρακτηριστικό αυτών των διοργανώσεων είναι ότι η συμμετοχή πλήν κάποιων λίγων προυποθέσεων για ομάδες και παίκτες είναι ελεύθερη. Έτσι ο καθένας μπορεί να φτιάξει μια ομάδα αποτελούμενη από την παρέα του και κανα 2 άλλους λίγότερο ή περισσότερο άσχετους (ως προς την παρέα) και να δοκιμάσει την τύχη του. Όλα καλά μέχρι εδώ και κάπως έτσι ξεκίνησε και η δικιά μου ομάδα, αλλά για να λείπουν τα παρατράγουδα καλό θα είναι οι παικταράδες σου, να εμφανίζονται στο γήπεδο. Αλλιώς μετά αρχίζουν οι δύσπονοιες.... Τι έχω παρατηρήσει λοιπόν, ομάδα με λίγους παίκτες, οριακό αριθμό για να γίνει το ματς, αν θέλει μπορεί να κάνει το ματς ροντέο και να αυξήσει τις πιθανότητές της για νίκη. Ο τρόπος είναι απλός. Καθώς, οι διαιτητές ακολουθούν την τακτική "τα παιδιά ήρθαν να παίξουν, μην τους αφήσω 4", τα παιδια...συνήθως βγάζουν τα τσεκούρια του πολέμου. Κάνουν φάουλ όσο τους παίρνει. Ειδικά σε παίκτες, τους οποίους υπό κανονικές συνθήκες, θα τους έβλεπαν στον ύπνο τους. "Ε δεν μπορώ να σφυρίζω όλα τα φάουλ... μόνο άμα είναι πολύ φάουλ". Υπάρχει μονάδα μέτρησης της έντασης του φάουλ; Το οποίο εσένα στο σφυρίζει γιατί είστε 10 (καλά να πάθετε μαλάκες)... Κάπως έτσι, ένας τύπος έχει κοντέψει να σπάσει τα πλευρά από ένα παίκτης μας, ενώ ο ίδιος σε άλλον αγώνα είχε κολλήσει για 3 συνεχόμενα φάουλ στο 4ο.. Αλλά αυτά, κάπου τα συγχωρείς ανάλογα με το επίπεδο και τη σοβαρότητα της διοργάνωσης. Άμα έχεις κατεβεί να δώσει 5-6 αγώνες το καλοκαιράκι, λες δε γαμιέται....
Τι γίνεται όμως όταν μιλάμε για αγωνιστικές περιόδους, με 20 + παιχνίδια; Όταν σε έχουν αναγκάσει να δηλώσεις 12 παίκτες, και ας έχεις 11 αλλά οι 10 είναι σίγουροι ότι θα κατεβαίνουν; Δηλαδή στη χειρότεροι να μείνεις με 8-9; Όσοι χρησιμοποιούνται και σε ένα κανονικό μάτς. Έχεις 11 λοιπόν και ψάχνεις 1 και μπαίνεις και στο τρυπάκι, μήπως δε μου φτάσουν; Και ξαφνικά, βρίσκεσαι με 15 και καλούς και συνεπείς παίκτες. Κάνεις, διαχείριση υλικού, προσωπικοτήτων και συμπεριφορών για να μην σπαστεί κάποιος και λες θα κατεβάσω 10, να μην αφήσω κάποιον με 30 δεύτερα παιχνδιού. Έχουμε χάσει από 5, οι οποίοι ήταν κύριοι και έπαιξαν έξυπνα. Αλλά συνήθως, όσο η ώρα περνάει και η κούραση αυξάνεται, αρχίζει το ξυλο. Δεν αντιλέγω και εσύ μπορείς να κάνεις φάουλ ατιμώρητος, σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά δε σε νοιάζει και τόσο γιατί εσύ αλλιώς έχεις καταστρώσει το πλάνο σου. Να έχεις φρέσκα πόδια, φρέσκα πνευμόνια και αλλαγές όταν κάποιος αρχίζει να φορτώνεται με φάουλ. Αλλά όλα αυτά τα πλεονεκτήματα πάνε περίπατο όταν κάποιος, σου κλέβει μπάλες και σταματάει επιθέσεις, με πάθος ψυχή και ελαφρώς κλοτσομπουνίδια. Φωνάζεις, διαμαρτύρεσαι στους διαιτητές και τα κάνεις χειρότερα, γιατί πλέον αυτοί τα βάζουν μαζί σου και απλά σε σφυράνε κανονικά. Στον σφυρίζουν μάλλον αλλά τεσπά. Επομένως, το ερώτημα το οποίο γεννάται είναι το εξής: Να είσαι ήρωας με 6 ή κοροιδο με 12;
Μια σωστή απάντηση σε αυτό μπορεί να δώσει μόνο μια ορθή αντιμετώπιση από τις διοργανώσεις. Να σφυρίζουν κανονικά οι διαιτητές, απλά να μην είναι τόσο αυστηροί στις επαφές, ειδικά όταν είναι μακριά από το καλάθι, γίνονται από απειρία και δεν υπερβαίνουν κάποια όρια. Αλλά και αυτό να γίνεται ισότιμα, όχι με δυο μέτρα και δυο σταθμά. Έχω βρεθεί κάποιες φορές σε ομάδα που έχει 6 άτομα και αν εξαιρέσει κανείς εκείνη τη φορά που μείναμε στο 4ο δεκάλεπτο 5, έχουμε τελειώσει όλες τις φορές κανονικά 5 το παιχνίδι. Αλλά δεν ορμάγαμε στην μπάλα χωρίς σκέψη, ούτε παίζαμε σκληρή άμυνα. Δεν πειραματιζόμαστε με την αυστηρότητα των διαιτητών, παίζαμε το παιχνίδι βάσει σχεδιασμού και με την πεποίθηση ότι οι κανόνες θα εφαρμοστούν. Επομένως δεν το πάιζαμε νίντζα. Αν γίνεται ξεκάθαρο ότι θα υπάρξει τήρηση των κανονισμών, όχι όμως υπερβολοκά αυστηρή, δεν υπάρχουν ούτε ήρωες, ούτε κορόιδα και σαφώς καμία δικαιολογία για την ήττα από μια ομάδα με ελλείψεις.
Μια σωστή απάντηση σε αυτό μπορεί να δώσει μόνο μια ορθή αντιμετώπιση από τις διοργανώσεις. Να σφυρίζουν κανονικά οι διαιτητές, απλά να μην είναι τόσο αυστηροί στις επαφές, ειδικά όταν είναι μακριά από το καλάθι, γίνονται από απειρία και δεν υπερβαίνουν κάποια όρια. Αλλά και αυτό να γίνεται ισότιμα, όχι με δυο μέτρα και δυο σταθμά. Έχω βρεθεί κάποιες φορές σε ομάδα που έχει 6 άτομα και αν εξαιρέσει κανείς εκείνη τη φορά που μείναμε στο 4ο δεκάλεπτο 5, έχουμε τελειώσει όλες τις φορές κανονικά 5 το παιχνίδι. Αλλά δεν ορμάγαμε στην μπάλα χωρίς σκέψη, ούτε παίζαμε σκληρή άμυνα. Δεν πειραματιζόμαστε με την αυστηρότητα των διαιτητών, παίζαμε το παιχνίδι βάσει σχεδιασμού και με την πεποίθηση ότι οι κανόνες θα εφαρμοστούν. Επομένως δεν το πάιζαμε νίντζα. Αν γίνεται ξεκάθαρο ότι θα υπάρξει τήρηση των κανονισμών, όχι όμως υπερβολοκά αυστηρή, δεν υπάρχουν ούτε ήρωες, ούτε κορόιδα και σαφώς καμία δικαιολογία για την ήττα από μια ομάδα με ελλείψεις.
No comments:
Post a Comment