Wednesday, December 13, 2017

ΕΝΤΕΧΝΙΛΑ

Την ξέρετε την ιστορία με τον Αριστείδη τον Δίκαιο στην αρχαία Αθήνα όπου τον εξοστράκισαν βασικά γιατί πολλοί εκνευρίστηκαν  που τον έλεγαν δίκαιο; Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι ο Αριστείδης δεν είχε κολλήσει στον εαυτό του τον τίτλο. Άλλοι του είχαν κολλήσει το παρατσούκλι. Αντίθετα οι τραγουδιστές του έντεχνου έχουν υιοθετήσει μια βαριά ταμπέλα για τον εαυτό τους. Τόσο βαριά που κατά τη γνώμη μου η μουσική τους ποιότητα δεν μπορεί να την κουβαλήσει. Γιατί αν θέλουν εμμέσως να συνδεθούν με το ρεύμα του Art Rock, υπάρχουν πολλά προβλήματα, εκτός της χαλαρής έννοιας του όρου που εισήχθη τη δεκαετία του ’60 για πειραματισμούς της βασικής σκηνής του Ροκ. Πρώτα απ’ όλα για να το πούμε ωμά δεν έχουν την καλλιτεχνική παιδεία και την τεχνική εκπαίδευση. Και όμως, δεν έχω διαβάσει πολλές κριτικές για αυτό το μουσικό ρεύμα τη στιγμή που ξετινάζουμε ότι αξιόλογο έρχεται απέξω. Σωστά γίνεται η κριτική δε λέω αλλά μην αφήνουμε τα φιλαράκια μας στο απυρόβλητο. Μια τέτοια κλασική περίπτωση άρθρου διάβασα πριν από λίγο καρό.
Πριν λίγες εβδομάδες ο Liam Gallagher (πρώην τραγουδιστής των Oasis), έβγαλε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο. Οι κριτικές διεθνώς ήταν σίγουρα όχι ενθουσιώδεις αλλά αρκετά θετικές. Η συγκρατημένη κριτική από τον εξειδικευμένο τύπο δικαιολογείται από την προέλευση του δημιουργού, από ένα εκ των μεγαλύτερων ροκ συγκροτημάτων όλων των εποχών, τους Oasis. Επομένως το μέτρο σύγκρισης είναι κάπως άνισο αν όχι άδικο. Ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι στο συγκρότημα τις επιτυχίες της έγραφε ο έτερος αδελφός Νόελ. Αφού διάβασα κάποιες ξένες κριτικές διάβασα και ένα ελληνικό άρθρο, το οποίο πραγματικά ήταν πολύ οξύ και στην προσπάθεια του να μας πείσει ότι ο Liam αλλά και ο Noel δεν το έχουν πλέον, προχώρησε σε μια ανάλυση των στίχων κάποιων τραγουδιών χαρακτηρίζοντας τους αστείους, παιδικούς και απλοϊκούς εν συντομία. Πραγματικά (πέρα ότι πολλούς από τους στίχους που ανέφερε δεν τους βρήκα στα τραγούδια) έχει δει τους στίχους του επικού δίσκου Morning Glory ή ήταν πολύ μικρός τότε; Ακόμη καλύτερα ας μας κάνει μια κριτική στους στίχους των έντεχνων τραγουδιστών της χώρας μας αν ακούει. Εκεί να δεις ποιητικό και ποιοτικό βάθος. Καταλήγοντας το άρθρο τα βάζει με το Λίαμ γιατί λέει πήγε σε μια εκπομπή κάποιου που παλιά τον έβριζε, γιατί τώρα τον είχε ανάγκη για να προωθήσει. Λογικά ο συντάκτης του άρθρου δε θα μένει Αγγλία και το άρθρο του δε θα μεταφραστεί στα αγγλικά γιατί τότε θα είχε πρόβλημα. Πάντως ενημερωτικά ο Λίαμ ποτέ δεν είπε ότι είναι επαναστάτης σε αντίθεση με κάποιους φίλους μας εδώ. Γενικά, το άρθρο ήταν ίσως το δεύτερο πιο επικριτικό παγκοσμίως που διάβασα!!! Ποιες μεγάλες μπάντες έχει η χώρα μας άραγε και έχει δει πολλές φορές λάιβ ο φίλος μας; Τους Πυξ Λαξ ίσως; Αυτοί έχουν διαλυθεί ή ενώθηκαν ξανά, για ακόμη μια φορά, ξανά; Και ξανά;
Δυστυχώς η ελληνική μουσική είναι σε πολύ χαμηλό επίπεδο ποιότητας και αισθητικής, αλλά κάποιος να διαχωρίζει εαυτόν από όλους τους άλλους με τέτοια… τάφρο είναι λίγο εμμμ.. αλαζονικό να το πω; Όντως τα σκυλάδικα τραγούδια είναι σκουπίδια στη συντριπτική τους πλειοψηφία ή αν θέλετε μια πιο επιεική προσέγγιση μαζικής παραγωγής και κατανάλωσης. Όμως και εσείς ρε παλικάρια τι παράγετε; Αν μαζέψουμε τα καλύτερα έντεχνα τραγούδια της τελευταίας 20ετίας θα κάνουμε μα συναυλία, η οποία δε θα ξεπερνά σε ώρα τη συναυλία ενός οποιουδήποτε μεγάλου ξένου ροκ συγκροτήματος. Ψέματα, όχι και πολύ μεγάλου απλά γνωστού. Δε θα σας πω ότι ίσως στην τελευταία συναυλία θα περάσετε καλύτερα γιατί αυτό είναι γούστο. Αλλά γιατί ένα ολόκληρο μουσικό ρεύμα παράγει στον ίδιο αριθμό τραγούδια που μένουν στον κόσμο, όσο περίπου με μια μπάντα του εξωτερικού; Η απάντηση είναι πολύ απλή. ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΜΠΕΛΗΔΕΣ!!! Ή γιατί είναι ατάλαντοι, αλλά ατάλαντοι ίσως είναι γιατί δεν έχουν δουλέψει να εξασκήσουν το όποιο ταλέντό τους. Ντράμερ στο εξωτερικό έχουν φτιάξει δικές τους μπάντες.... Άμα κάτσεις και δουλέψεις κάπου πας. Αλλιώς γυρνάς την Ελλάδα και λες όλο τα ίδια και τα ίδια και μαζεύεις λεφτάκια. Παίζοντας σε ένα συγκεκριμένο κοινό, που νομίζει ότι είναι ψαγμένο.
Έτσι φαίνεσαι πιο εξεζητημένος. Είσαι και καλός δηλαδή; Όχι δεν είσαι καλός αν σε ξέρουν λιγότεροι. Ίσως είσαι και χειρότερος. Πόσοι Παπακωνσταντίνου υπάρχουν ξέρετε; Υπάρχει ο Βασίλης που τον ξέρουν όλοι και έχει βγάλει 50 δίσκους και υπάρχει και ο Θανάσης που όμως είναι πιο χάι και ουάου ακριβώς επειδή δεν τον ξέρουν πολλοί. Μπορεί να είναι καλύτερος δεν έχω εντρυφήσει και ιδιαίτερα αλλά με έχει τρομάξει ο αφορισμός από κάποιος στο πρόσωπο του πρώτου. "Ακούω Παπακωνσταντίνου, Θανάση φυσικά!!!". Εντάξει και ο Μπίλης καλός είναι φίλε, ηρέμησε! Εδώ θα δώσω ένα μικρό ελαφρυντικό στους φίλους του έντεχνου, αφού ανάλογα φαινόμενα παρατηρούνται και για συγκροτήματα ή καλλιτέχνες του εξωτερικού, από τους ντόπιους ιθαγενείς. Οι U2  ας πούμε δεν είναι καλή μπάντα γιατί είναι πολύ εμπορικοί σύμφωνα με κάποιους Ελληναράδες ξερόλες. Στο ΗΒ που είναι πατρίδα του ροκ, σχετική έρευνα τους είχε κατατάξει στο τοπ 5 όλων των εποχών, αλλά δεν ξέρουν αυτοί.
Ένα όμως καθαρά γηγενές φαινόμενο και δη του έντεχνου, είναι η Κατηγοριοποίηση αλά Ελληνικά.  Μπορείτε να φανταστείτε ένα μουσικό ρεύμα που να περιλαμβάνει τους Ironmaiden, τους Oasis και τον Phil Collins; ΌΧΙ; Λάθος. Χαρούλης, παραδοσιακό κρητικό, Μάλαμας λαϊκό προς το ρεμπέτικο, Πυξ-Λαξ και Τσακνής, Μαχαιρίτσας πιο ροκ. Όλοι αυτοί είναι ένα πράγμα μουσικά. Μαγικό έτσι; Εντωμεταξύ επειδή δεν είναι ακριβώς μουσικό ρεύμα, αλλά πιο πολύ συντεχνία, ο Μαραβέγιας πχ που είναι καθαρά ποπ-ροκ καλλιτέχνης δε θεωρείται έντεχνος. Διότι ίσως δεν έχει κάνει δήλωση πολιτικών φρονημάτων. Το έντεχνο έχει σαφώς πολιτική χροιά. Όχι μια απλή επαναστατικότητα αλλά μια συγκεκριμένη κατεύθυνση και ίσως και περιχαράκωση.
Θα μπορούσε λοιπόν, να ειπωθεί ότι η υψηλή δημοφιλία τους οφείλεται και στον ιδεολογικό τους προσανατολισμό, ο οποίος είναι σαφώς αριστερός. Ας δούμε λίγο την περίπτωση της Μποφίλιου και την αναστάτωση που προκάλεσε. Δε θα σταθώ στα περί δικτατορία της ΕΕ γιατί είναι ξεκάθαρο ότι η συγκεκριμένη τραγουδίστρια δεν ξέρει καν τα βασικά της πολιτικής. Θα σταθώ στην υπεράσπιση που δέχτηκε από θαυμαστές και συεντεχνίτες. Είπαν λοιπόν ότι αυτή στέκεται απέναντι στους φασίστες και τους έχει εναντιωθεί με κόστος και ποιοι είναι αυτοί που την κρίνουν κτλ κτλ. Είδα έναν ενθουσιασμό και ένα πάθος  που δεν είδα όταν η Βανδή ακύρωσε τη συνεργασία με τον Σφακιανάκη για τις απόψεις του. Και λεφτά έχασε και τις σχέσεις της χάλασε και τα εξ' αμάξης άκουσε από θαυμαστές του τραγουδιστή που είναι πολλοί. Αλλά δεν έχει πρότερο επαναστατικό παρελθόν και κάρτα μέλους στη συντεχνία φαίνεται. Αντιμετωπίστηκε με μια μάλλον δυσπιστία και αντιδράσεις 'σιγά και τι έκανε...' . Όντως δεν είμαι φαν της άφεσης αμαρτιών από μια καλή πράξη αλλά να υπάρχει και ένα μέτρο. Σωστή η Μποφίλιου και μπράβο της που είναι ενάντια στους φασίστες δημόσια, αλλά άμα λέει ανακρίβειες θα κρίνεται, όπως όλοι.

Είναι δηλαδή επαναστάτες όντως οι έντεχνοι καλλιτέχνες; Η αλήθεια είναι ότι έχουν βουβαθεί λίγο από τη στιγμή που βγήκε ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Τουλάχιστον στο κομμάτι που αφορά την κριτική στην κυβέρνηση και τον πολιτικό χώρο από τον οποίο αυτή προέρχεται. Άλλοι πήραν κρατικές θέσεις και άλλοι παραπονιούνται όχι γιατί η αριστερή κυβέρνηση τσάκισε τα χαμηλά εισοδήματα χειρότερα και από την πιο υγρή φαντασίωση του πιο ακραίου φιλελεύθερου. Αλλά γιατί λέτε; Για την αύξηση του ΦΠΑ στις συναυλίες. Δηλαδή εκεί που μας τσούζει εμάς. Και έχει ειπωθεί δημόσια και χωρίς ντροπή αυτό σε  μια χώρα με τη μεγαλύτερη κρίση στην οικονομική ιστορία. Αν θεωρεί ότι ο εν λόγω καλλιτέχνης είναι επαναστάτης ας κοιτάξει λίγο την παρακάτω εικόνα.

Thursday, May 25, 2017

Ακήρυχτος πόλεμος

Τα φράγκα δεν έχουν πατρίδα, χρώμα και  ιδεολογία και φυσικά ούτε θρησκεία. Η τρομοκρατική επίθεση στο Μάντσεστερ, σε μια συναυλία με νέο κόσμο, μπορεί να μοιάζει ως παράλογη και εκτός ορίων. Δυστυχώς όμως φαίνεται ότι τα όρια απέχουν αρκετά ακόμη. Πόσο αρκετά; Κανείς δεν ξέρει ακριβώς. Ίσως τόσο όσο χρειάστηκε ο κόσμος για να ξυπνήσει από τη στιγμή που ανέλαβε ο Χίτλερ την εξουσία, το μακρινό 1933 μέχρι την είσοδο των ΗΠΑ στον πόλεμο το 1941.  Κάποιος μπορεί να απορήσει και να πει ποιες ακριβώς μπορεί να είναι οι ομοιότητες εκείνης της εποχής με τη σημερινή αλλά δυστυχώς υπάρχει μια βασική αιτία που καθορίζει τις εξελίξεις και είναι διαχρονική. Όλα γίνονται για τα λεφτά. Ακόμα και όταν βαφτίζονται πιο ωμά, «συμφέροντα στην περιοχή» ή πιο δυτικοευρωπαϊκά «πολιτική σταθερότητα και ανάπτυξη». Πάντα κάπου στο τέλος του δρόμου βρίσκονται τα αργύρια. Αυτή η μάλλον απλοποιημένη προσέγγιση φυσικά και δεν επεξηγεί διεξοδικά την πραγματικότητα, καθώς το χρήμα διαχωρίζεται σε πολλά και διαφορετικά κέντρα συμφερόντων. Η πλευρά που βγάζει τα πιο πολλά χρήματα, καθορίζει τις εξελίξεις διοχετεύοντας μέρος του κεφαλαίου επηρεάζοντας πολλαπλώς τα κέντρα αποφάσεων. Τα κέντρα πολιτικών αποφάσεων εκτός από τη διακοπή χρηματοδότησης από την άλλη φοβούνται ίσως μόνο ένα πράγμα και αυτό είναι το πολιτικό κόστος. Η επίγεια επέμβαση από μεριά των ΗΠΑ, θα οδηγούσε σε κατακόρυφη αύξηση των κερδών όλων των κατηγοριών των εργολάβων πολέμων. Από την άλλη πλευρά όμως ο ομοσπονδιακός προϋπολογισμός θα εκτροχιαζόταν και τα φέρετρα που θα επέστρεφαν στην πατρίδα θα ασκούσαν δυσανάλογη πολιτική πίεση, σε σχέση με τα κέρδη των διάφορων χρηματοδοτών των προεκλογικών αγώνων κάθε λογής υποψηφίου.
Όντως πολλά πράγματα είναι διαφορετικά σε σχέση με την εποχή της εξάπλωσης του φασισμού και του ναζισμού σαν ιδεολογία σε παγκόσμιο επίπεδο. Η μεταβλητή όμως εδώ που μπορεί να εκτροχιάσει την κατάσταση και να αυξήσει τη φρίκη και τα θύματα με γεωμετρική πρόοδο είναι το ίντερνετ. Άνθρωποι αποκομμένοι από την κοινωνία της χώρας που ζουν για λόγους οικονομικούς, εθνικούς, θρησκευτικούς, αποτυχημένοι είτε επαγγελματικά είτε προσωπικά γίνονται ουσιαστικά όπλα στα χέρια επιδέξιων χειριστών, οι οποίοι ουδεμία σχέση έχουν με τα όσα διακηρύττουν. Η ριζοσπαστικοποίηση του Ισλάμ της προηγούμενης δεκαετίας έχει δώσει τη θέση της στην ξεκάθαρη εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πόρων με την κρυφή συνέργια της Δύσης που αγοράζει τα μαύρα πετρέλαια του Ισλαμικού κράτους. Όχι φυσικά ότι η Αλ Κάιντα ήταν καλύτερη αλλά ήταν πιο προβλέψιμη καθώς είχε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο λειτουργίας και κανόνων. Ανάγοντας τη σε όρους δεύτερου παγκόσμιου πολέμου, θα λέγαμε ότι η Αλ Κάιντα (που έχει αντιπαλότητα με το χαλιφάτο) ήταν οι παραδοσιακοί αντισημίτες ναζιστές όπως ο Ρόμελ που ωστόσο σοκαρίστηκε με την «Τελική Λύση» και το Χαλιφάτο τα ες ες που ήταν που εκτέλεσαν εκατομμύρια Εβραίους εντελώς ψυχρά. Οι παλιοί πολεμιστές ήταν πιο ιδεαλιστές και ας ήταν ουαχαβίτες εξτρεμιστές. Βέβαια το δεύτερο χαρακτηριστικό τους ήταν αυτό που τους εξασφάλιζε την προστασία της Σαουδικής Αραβίας. Πολλές από τις πετρελαιοπηγές της χώρας με τις περισσότερες εκτελέσεις κρατουμένων (ακόμη και για εξωφρενικούς λόγους) στον κόσμο, βρίσκονται σε εδάφη που κατέχουν φυλές αυτής της ιδεολογίας των σουνιτών. Έτσι η βασιλική οικογένεια, έχοντας συνάψει διαχρονική συμμαχία μαζί τους δεν τους ενοχλεί. Από κοντά και η πιστή σύμμαχος της Σαουδικής Αραβίας, οι ΗΠΑ. Δηλαδή οι ΗΠΑ πολεμούσαν την τρομοκρατία η οποία χρηματοδοτούνταν από τη Σαουδική Αραβία, προφανώς. Προ Ισλαμικού Χαλιφάτου, οι φονταμενταλιστές δεν είχαν πετρελαιοπηγές στη διάθεσή τους για να έχουν άμεσα έσοδα. Άρα από πού λάμβαναν χρηματοδότηση όλες αυτές οι αποστολές και οι οργανώσεις; Όλοι το ήξεραν αλλά κανείς δεν τολμούσε να τα βάλει με τη Σαουδική Αραβία, γιατί θα κοβόταν η ροή καυσίμων προς τη Δύση. Θυμίζει ίσως την περίπτωση ΕΣΣΔ και Γερμανίας, όπου η πρώτη έδινε πρώτες ύλες στη δεύτερη παρά την ιδεολογική άβυσσο που τις χώριζε. Ο Στάλιν, δεν είχε πρόβλημα να παίρνει τα λεφτά του καπιταλιστή δικτάτορα Χίτλερ και ο Χίτλερ κινούσε τα τανκς με κόκκινο πετρέλαιο. Φυσικά κάποια στιγμή τα τανκς έφτασαν στο κατώφλι του Στάλιν.  Εδώ οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί βέβαια αφού το πετρέλαιο που αγοράζει η Δύση, χρηματοδοτεί την τυφλή βία εναντίον των πολιτών της.
Μετά τον προδιαγεγραμμένο θάνατο του Λάντεν, η Δύση θα μπορούσε να καθαρίσει με τον ισλαμικό εξτρεμισμό με σταδιακή απόσυρση στρατευμάτων και επενδύσεις σε υλικοτεχνική υποδομή για τους πολίτες των χωρών που η ίδια είχε καταστρέψει. Αλλά το πετρέλαιο και τα όπλα αποφέρουν περισσότερο κέρδος. Δεν έχει σημασία αν τα όπλα τα πουλάς σε συμμορίτες ή τα χρησιμοποιεί ο στρατός για να τους πλήξει. Τα λεφτά έχουν ένα στρατόπεδο: τον τραπεζικό λογαριασμό. Στην παρούσα φάση της τζιχάντ  τραπεζικοί λογαριασμοί φουσκώνουν με το λαθρεμπόριο από το πετρέλαιο. Επαναστάτες και Καπιταλιστές βρέθηκαν στην ίδια μεριά, της ικανοποίησης της ζήτησης των αγορών. Ακόμη και υπόνοιες για αγορά αυτοκινήτων του στρατού του χαλιφάτου από εταιρείες βιτρίνες της CIA βγήκαν στην επιφάνεια σε διάφορα κοινωνικά δίκτυα. 

Το πρόβλημα όμως εδώ είναι ότι όπως και οι σκληροπυρηνικοί ναζί, όσοι ορκίζονται πίστη στο χαλιφάτο δεν διέπονται από κανόνες και έναν συγκεκριμένο τρόπο συμπεριφοράς. Ο στόχος τους είναι να βρίσκονται στην εξουσία, όσο παραπάνω γίνεται και για λόγους φανατισμού αλλά και για λόγους καθαρά οικονομικούς. Για να το πετύχουν αυτό θα κάνουν οτιδήποτε και θα χρησιμοποιήσουν τον οποιοδήποτε για να δείξουν στη Δύση ότι δεν πρέπει να τα βάζει κανείς μαζί τους. Η λύση απέναντι σε αυτή την αόρατη και όχι μόνο τυφλή βία δεν είναι η περισσότερη βία. Μια εισβολή παραδείγματος χάριν θα δημιουργήσει ένα ακόμα μεγαλύτερο ανθρωπιστικό δράμα από αυτό που εμείς ειδικά ως χώρα βιώνουμε, έστω και εν μέρει. Ας θυμηθούμε πχ ότι τις τελευταίες μέρες του τρίτου Ράιχ, ο Χίτλερ είχε στρατολογήσει παιδιά και ο Γκέμπελς διακήρυττε τον απόλυτο πόλεμο έως εσχάτων. Αυτό που μας σώζει αυτή τη στιγμή από μια μεγάλης κλίμακας εισβολής με επίγεια μέσα, είναι το πολιτικό κόστος που θα επωμιστούν οι ηγεσίες των χωρών που θα το πράξουν αυτό. Θα διατυπώσει κάποιος την ένσταση ότι ο Τραμπ πχ δε θα το σκεφτεί αυτό. Αυτός ίσως και όχι αλλά αυτοί που τον στηρίζουν και είναι γύρω το έχουν υπολογίσει.  Το πρόβλημα ωστόσο είναι αναγκαίο να επιλυθεί και μια λύση υπάρχει. Η πλειοψηφία αυτών των ‘επαναστατών’ είναι μισθοφόροι. Αν κοπεί η ροή χρημάτων μέσω της πληρωμής για ποσότητες πετρελαίου, το ‘ηθικό’ του χαλιφάτου θα εξανεμιστεί και οι γραμμές των μαχητών θα αρχίσουν να αραιώνουν, καθώς πολλοί θα επιστρέψουν πίσω στις πατρίδες τους. Αυτό θα έχει πολλαπλές επιπτώσεις στο ιδεολογικοθρησκευτικό προφίλ του κινήματος και κατά συνέπεια και οι αυτοσχέδιοι εγχώριοι βομβιστές θα μειωθούν. Δε θα υπάρχει τόση γοητεία πια να θυσιαστείς για τη δόξα του Ισλαμικού Χαλιφάτου. Παράλληλα, καμπάνιες στα κοινωνικά δίκτυα που θα δείχνουν το ανθρωπιστικό δράμα που προκάλεσαν όλοι αυτοί οι σωτήρες του Ισλάμ, σε ομόθρησκούς του και μια αυξημένη πραγματική βοήθεια από την ΕΕ προς τους πρόσφυγες (όπου και αυτή θα προβληθεί) ενδεχομένως να αλλάξει τις εντυπώσεις για το ποιος είναι ο κακός της ιστορίας.

Αυτό που εγώ προβλέπω να γίνεται βραχυπρόθεσμα; Μια αύξηση των αεροπορικών επιδρομών, μερικά λεφτάκια ακόμα για τους κατασκευαστές όπλων και business as usual για τους λαθρέμπορους πετρελαίου. Επιστρέφοντας στο παράδειγμα του Β ΠΠ, το τέλος του δε σήμανε και το τέλος όλων των ναζί. Όσοι δεν είχαν γίνει πολύ διάσημοι για τις κτηνωδίες τους, κατάφεραν να διαφύγουν σε χώρες της Λατινικής Αμερικής. Το χρήμα μίλησε και υπερίσχυσε της δικαιοσύνης. Ειδικότερα, αυτοί που εξαφανίστηκαν και έζησαν άνετα (όπως δείχνουν πολλά κρησφύγετα στη Λατινική Αμερική) φαίνεται ότι ίσως δε άνηκαν στον σκληρό ιδεολογικό πυρήνα του κόμματος, αλλά μάλλον ήταν περισσότερο καιροσκόποι, που έφυγαν με τα τελευταία αεροπλάνα από το Βερολίνο. Ας ελπίσουμε ότι στην περίπτωση του Χαλιφάτου, δε θα μιλήσει το χρήμα και δε θα φτάσουμε στο μη περαιτέρω και την χρήση επίγειας στρατιωτικής δύναμης. Ο πόλεμος είναι οικονομικός κυρίως. Η πίεση που είναι αναγκαίο να ασκηθεί είναι σε δυο μέτωπα, της περιστολής των εναέριων βομβαρδισμών και στον περιορισμό της αγοράς πετρελαίου. Το πρώτο δίνει ιδεολογικά πυρομαχικά και το δεύτερο κεφάλαιο. Χρειάζεται να κλείσουν και οι δυο αυτές πηγές για να στερέψει από δυνάμεις αυτό το μόρφωμα.


Wednesday, January 25, 2017

ΠΡΩΤΑ ΟΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΠΑΙΔΙΑ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Την περασμένη Κυριακή ήμουν σε ένα ανοιχτό γήπεδο μπάσκετ με ένα φιλαράκι και παίζαμε οι δυο μας. Για κακή μας τύχη ο υπεύθυνος (;;;) του γηπέδου είχε την έμπνευση στο πλάι του γηπέδου να έχει τοποθετήσει μια μπασκέτα για μικρά παιδιά. Εκεί δίπλα ταυτόχρονα ήταν μια αθλητική εκδήλωση σε έναν κλειστό χώρο για πιτσιρίκια. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα πολλά παιδάκια να βρίσκουν μια μπάλα ποδοσφαίρου μπάσκετ ότι έβρισκαν και να έρχονται ανεξέλεγκτα μέσα στο γήπεδο που παίζαμε εμείς. Έτσι αντί να παίζουμε μπάσκετ κάναμε τις νταντάδες κάθε λίγο και λιγάκι εξηγώντας στα παιδιά ότι θα χτυπήσουν αν παίζουν στον ίδιο χώρο με εμάς και να πάνε σε μια άλλη μπασκέτα για μικρά παιδιά πιο πέρα (άλλη ιστορία τι γίνεται στο συγκεκριμένο ανοιχτό γήπεδο με αυτές τις μίνι μπασκέτες, αλλά δεν είναι το θέμα μας).

Σε μια φάση σουτάρω εγώ, φεύγει η μπάλα και παραλίγο να προσγειωθεί στο κεφάλι ενός πολύ μικρού αγοριού, που είχε μπει στο γήπεδο και μάλιστα με τη συνοδεία του πατέρα του. Το βάρος της μπάλας του μπάσκετ σε συνδυασμό με το ύψος που είχε πάρει μπορεί να μην τραυμάτιζε σοβαρά το παιδάκι, αλλά σίγουρα θα ήταν μια δυσάρεστη εμπειρία και γι αυτό αλλά και για μένα. Ευτυχώς φώναξα εγώ πέρασε και η μπάλα ξυστά και απεφεύχθη το συμβάν. Εξηγούμε στον πατέρα ότι είναι γήπεδο μπάσκετ εκεί και καλό θα ήταν να πάει λίγο πιο εκεί για να παίξει με τον γιο του. Αρχικά φάνηκε να καταλαβαίνει και πήγε όντως πιο εκεί. Μετά από λίγο όμως επανήλθε και μάλιστα μάζεψε και άλλα πιτσιρίκια, προφανώς φίλους του γιου του. Ξαναπάει ο φίλος μου να του μιλήσει (ευτυχώς γιατί εγώ δεν είχα και πολύ υπομονή) και αρχίζουν οι ομορφιές. Αρχικά είπε το εύκολο επιχείρημα, «θες να διώξεις τα παιδάκια που παίζουν;». Παιδάκια 4-7 χρονών εντωμεταξύ που δεν μπορούσαν να φτάσουν την μπασκέτα και εν πάση περιπτώσει βρισκόταν στη μέση μιας αθλητικής εγκατάστασης για ενήλικες. Σαν να πάω εγώ δηλαδή σε έναν παιδότοπο και να χοροπηδάω… Το άλλο ωραίο της υπόθεσης ήταν ότι εμείς παίζαμε ήδη στο σημείο, δηλαδή δεν πήγαμε να διώξουμε τα παιδάκια, που ήταν ήδη εκεί. Ούτε φωνάξαμε στα μικρά παιδιά ποτέ, τα οποία εξάλλου δεν φταίγανε. Αφού είδε ότι και αυτό το επιχείρημα στερούταν λογικής άρχισε τα κλασικά περί «πατρότητας» και αν έχεις παιδιά και τέτοια. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που ήθελα να γράψω και αυτό το κείμενο. Σε αυτή τη χώρα έχουμε μπερδέψει λίγο την έννοια δικαιώματα και υποχρεώσεις, καθώς και το τι είναι σημαντικό και τι όχι και τόσο. Το να φέρεις στον κόσμο ένα παιδί ή να παντρευτείς δεν είναι κάτι δύσκολο ή σημαντικό. Η πρόκληση είναι να μεγαλώσεις σωστά το παιδί σου και μέσω μιας ισορροπημένης διαπαιδαγώγησης, όσο γίνεται μέσα από τις καθημερινές δυσκολίες, να το κάνεις σωστό πολίτη. Χρήσιμο για την κοινωνία θα έλεγα, αλλά είναι πολύ κλισέ και πιστεύω κιόλας ότι όταν κάποιος μάθει να είναι σωστός πολίτης, ο οποίος σέβεται τους κανόνες λειτουργίας μιας κοινωνίας και τους άλλους, θα είναι και λειτουργικός και χρήσιμος. Στην πατρίδα μας δυστυχώς θεωρούμε ότι μια ιδιότητά μας δημιουργεί μόνο δικαιώματα και όχι υποχρεώσεις. Όπως ο φίλος της ιστορίας μας, ο οποίος θεώρησε ότι αφού είναι πατέρας μπορεί, για να περάσει καλά με το παιδί του, να μπει σε έναν χώρο που βρισκόταν άλλοι πολίτες και έκαναν ορθή χρήση του (αθλητικές εγκαταστάσεις για άτομα ανεπτυγμένα σωματικά) και να τους εκτοπίσει με τον τρόπο του. Όταν του έγινε η παρατήρηση, χρησιμοποίησε το χαρτί της πατρότητας. Ενώ κανονικά ήταν υποχρέωσή του και να προστατέψει το παιδί του αλλά και να το μάθει πώς να προστατεύεται και να σέβεται τους άλλους. Αντ’ αυτού επέλεξε τις φωνές και την επίκληση των κατά φαντασία δικαιωμάτων του. Φανταστείτε ας πούμε να χτύπαγε το παιδί του. Θα έκανε θέμα με τους αλήτες που παίζουν σε χώρο με παιδιά βάζοντας τα σε κίνδυνο!!! Καταλαβαίνετε το τρελό του πράγματος έτσι; Το ανησυχητικό της όλης ιστορίας, είναι ότι ένας δυο παρακείμενοι γονείς (που ήταν εκεί για την εκδήλωση) έδειξαν να τον κατανοούν. Σε αυτή τη χώρα η λογική έχει πεθάνει εδώ και καιρό. Θυμάμαι, παλαιότερα σε πιο καλές εποχές οικονομικά, όταν κάποιες περιοχές πλημμύριζαν. Αγανακτισμένοι οι κάτοικοι, φώναζαν για την απουσία του κράτους και τα ανύπαρκτα αντιπλημμυρικά έργα. Η ανυπαρξία του ελληνικού κράτους και προ κρίσης είναι γνωστή και οι πιο πολλές από αυτές τις καταγγελίες είχαν βάση. Υπήρχαν όμως και κάποιοι πολίτες που ξεχνούσαν ότι το σπίτι τους το πήρε το ρέμα, γιατί το είχαν μπαζώσει για να κτίσουν πάνω σε αυτό ή ότι το δάσος που δεν συγκράτησε το νερό είχε καεί για βοσκοτόπια, κυνήγι, οικόπεδα από τους ίδιους…. Αλλά όλα αυτά θάβονταν για να βγει πιασάρικη μια είδηση για να ακουστεί από τον δημοσιογράφο μια καταστροφολογική ατάκα τύπου «Σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας;». Συγχαρητήρια, αυτός ο κόσμος έχει έρθει με την ευγενική σας χορηγία και αν δεν αλλάξατε μυαλά δε θα βγούμε από αυτόν.

Sunday, September 18, 2016

Τα μούσια του κακού παιδιού. Τι ψάχνετε;

Εντάξει το ξέρω έχουν γράψει πολλοί για τη μόδα με τα μούσια και τα αρνητικά της. Καθήμενος όμως μια φορά αναλογίστηκα ποια πραγματική ανάγκη εξυπηρετεί...καθώς όλα είναι ζήτημα προσφοράς και ζήτησης. Λοιπόν έχω μια προσέγγιση πάνω στο θέμα που συνδέει έναν παλιότερο αστικό μύθο για το γυναικείο φύλλο με τα μούσια και τα τατουάζ ως στυλ. Είναι η μυθολογία του κακού παιδιού. Το πρόβλημα με αυτόν τον τύπο άντρα ήταν ότι αποδείχτηκε μαλάκας για τα γυναικεία πρότυπα και κράχτηκε ανηλεώς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όχι άδικα βέβαια αλλά ούτε και δίκαια αφού από τη στιγμή που κάποιος είναι κακό παιδί, ανάλογα θα φερθεί κιόλας. Δεν παίρνεις μόνο τα καλά και αφήνεις τα κακά από το χαρακτήρα κάποιου. Με λίγα λόγια κορίτσα δεν έγινε μαλάκας, ήταν.
Κάπου εδώ ήρθε ο μουσάτος στην ιστορία μας. Ένα υβρίδιο της σύγχρονης ποπ κουλτούρας. Λίγο κακό παιδί, λίγο ψαγμένος, λίγο εναλλακτικός, λίγο μάγκας-μπαρουτοκαπνισμένος από τη ζωή....Όλα αυτά και τίποτα μαζί. Ας ήμαστε δίκαιοι όμως. Εμείς δε θα αφήναμε μούσι για να καλυτερέψουμε τις πιθανότητες με το γυναικείο φύλο; Εγώ προσωπικά το βρίσκω ιδιαίτερα επώδυνο να αντέξω όλο αυτό το μαλλί πάνω μου. Αν και κατά γεννειοφόρους φίλους μου ύστερα από κανά 2 βδομάδες που μεγαλώνει, δε σε τρώει. Αυτός είναι ο πρώτος λόγος που δεν αφήνω. Ο δεύτερος είναι ότι μάλλον θα ήμουν σαν τους τύπους από το Deadliest Catch και οι γυναίκες θα έφευγαν τρέχοντας. Βέβαια κάποιες που τις αρέσουν οι πολύ αγριωποί θα έλκονταν. Άρα, σωστό το επιχείρημα των φίλων μου.... Άσε μούσι να πηδήξεις φιλαράκι. Το θέμα κορίτσια όμως ότι όλα αυτά που ψάχνετε δεν τα προσφέρει ένα μούσι, ένα τατουάζ, ένα σοφιστικέ στυλάκι ή ότι άλλο ως εικόνα. Αυτά είναι μόνο η βιτρίνα  του ατόμου που πιστεύετε ότι ίσως θέλετε. Γιατί μπορεί απλά να είναι μόνο αυτό, βιτρίνα. Επομένως, μην τα βάζετε με τους μουσάτους, είναι όλα θέμα οικονομίας της αγοράς. Δημιουργήσατε τη ζήτηση με τα α και ου τι αντρουά τύπος είναι αυτός, λουστείτε τώρα την προσφορά. Και αφού τα είπα αυτά αυτά πάω να ξυριστώ

Sunday, September 11, 2016

Μύρισε κορεκτίλα

Επί ευκαιρία με την Ολυμπιάδα για τα άτομα ειδικές ικανότητες ξεπετάχτηκαν πάλι στα σόσιαλ μύδια αστειάτορες με αίσθηση πολιτικής κορεκτίλας να λένε ότι οι Έλληνες χαίρονται για τα μετάλλια αλλά κλείνουν ράμπες και θέσεις αναπήρων κτλ κτλ.... Δηλαδή ας πούμε  η εν γένει συμπεριφορά και ο σεβασμός απέναντι στο νόμο στην Ελλάδα είναι τέτοια που αυτό είναι το κομμάτι που λείπει... Μια ζωή ξυπνιτζήδες αυτή η χώρα που δεν καταλαβαίνουν πως αντιμετωπίζετε ένα πρόβλημα.... Διαβάζεις πρώτα καλά την εκφώνηση.
Πρώτα απ' όλα θα πρέπει να φοράμε ζώνες και κράνη για να μη δημιουργούνται άλλα άτομα με κινητικές δυσκολίες (μεγάλο ποσοστό των αθλητών μας ανήκουν σε αυτή την κατηγορία). Να ηρεμήσουμε λίγο στο δρόμο και να μη ζορίζουμε κάθε φορά την τύχη μας σε μια επίδειξη εξυπνάδας και ελληναρισμού... Στον προορισμό μας θέλουμε να φτάσουμε όλοι... Τώρα σχετικά με τις ράμπες τις θέσεις παρκαρίσματος και όλα αυτά θα πρέπει να αναρωτηθεί ο κάθε φίλος μας αν η πολυκατοικία στην οποία διαμένει δικαιούται να έχει είσοδο - έξοδο για 5 αυτοκίνητα... Ε μετά και ο άλλος απελπισμένος θα πάει να το παρκάρει όπου βρει χωρίς να ενοχλεί κάποιον με φωνή και ικανότητα να τον βλάψει... Μήπως κύριε επαναστάτη έπεσε κάνα λάδωμα στην πολεοδομία και έτσι εσύ πάντα παρκάρεις στην πυλωτή σου με ευκολία; Γιατί δεν τη λες στον γείτονα που έκανε το μαγαζί που δε νοίκιαζε με το έτσι θέλω γκαράζ; Τι λέει ο κανονισμός της πολυκατοικίας; Φυσικά και είμαι υπέρ του κραξίματος αυτόν που παρκάρουν στις θέσεις αναπήρων ακόμα και όταν υπάρχουν θέσεις αλλά είμαι υπέρ του κραξίματος και σε αυτούς που πιάνουν δυο θέσεις απλές. Άμα εμπεδώσει κάποιος ότι το δεύτερο είναι μαλακία ούτε που θα σκεφτεί να κάνει το πρώτο. Κλείνοντας, θα διηγηθώ μια προσωπική εμπειρία. Χριστούγεννα 2014, πάω για καφέ στη Νέα Σμύρνη, ψάχνω να παρκάρω, βρίσκω σε μια περίεργη κατηφόρα ύστερα από κάποια ώρα και μακριά από την καφετέρια. Η εν λόγω περιοχή έχει τις έξυπνες πολυκατοικίες με εισόδους για τζάμπο. Πάω να φύγω βλέπω ότι σε εκείνο το σημείο υπάρχει σήμανση για διάβαση για καροτσάκι!!!! Μιλάμε πεζός πέρναγες δεν πέρναγες αλλά κάποιος από το δήμο το έβαψε έτσι γιατί μάλλον υπήρχε κάποιος που ήθελε να μπαίνει στη ζούλα σε αυτοσχέδιο γκαράζ... Φυσικά το πήρα από εκεί, για να αποφύγω την κλήση και ίσως και κάποια δημοσίευση ως γαϊδάρου. Στη συνείδησή μου δε νομίζω ότι αυτή ήταν διάβαση για άτομα με κινητικά προβλήματα αλλά διάβαση που είχε φτιαχτεί από άτομα που θέλουν να δημιουργούν προβλήματα. Για να λένε μετά πόσο κορεκτίλες είναι. Με μέτρο παιδιά

Η φαιδρότητα ενός πολιτικού συστήματος που καταρρέει

Η οικονομική κρίση έφερε και κοινωνική αλλά και πολιτική κρίση. Η φαιδρότητα των πολιτικών αρχηγών (και όχι κάποιων τυχάρπαστων βουλευτών - πολιτευτών) κάνει πλέον τον Λεβέντη της δεκαετίας του '90 μια ανάμνηση πικρή. Πολύ πικρή μάλιστα αν αναλογιστεί κανείς ότι αυτή τη στιγμή ο Λεβέντης είναι στη βουλή και είναι στις δηλώσεις του πολύ πιο σοβαρός από τον πρωθυπουργό και το εν δυνάμει πρωθυπουργό. 
Ο πρωθυπουργός μας είναι ουσιαστικά ένας αμόρφωτος ψεύτης περιστοιχισμένος από επίδοξος διδακτορίσκους. Η αλαζονεία της ψευδοαριστεράς αυτής φαίνεται από την εμμονή του πρωθυπουργού να δίνει συνεντεύξεις στα αγγλικά ενώ με τις γνώσεις του δε θα δούλευε ούτε σε τουριστική ταβέρνα. Η άλλη απίστευτη θείτσα η κυρα Όλγα κάνει υποδείξεις στα κανάλια τι θα παίζουν και επιμένει και πάλι ότι είναι δικαίωμά τους να κάνουν την υπόδειξη... Μιλάμε δηλαδή για μικρόψυχους και ανίκανους ανθρώπους που αφού τα έκαναν θάλασσα ακόμη περισσότερο από τους προηγούμενος (αυτό είναι κατόρθωμα...) σε σημαντικά θέματα, ασχολούνται με τα επουσιώδη με μια εκδικητικότητα και μια νοοτροπία που έχουν οι στριμμένοι άνθρωποι όταν γεράσουν.... 
Στον αντίποδα ο Κυριάκος... Δυο ονόματα φτάνουν μόνο για να κατανοήσουν όλοι τι εστί ΝΔ μετά τους πολιτικούς συμβιβασμούς, που έκανε ο Μητσοτάκης να ανέβει στην προεδρία. Άδωνις και Βορίδης, δηλαδή ΛΑΟΣ και ΕΠΕΝ. Ένα κλίκ απο Χρυσή Αυγή δηλαδή. Ο Άδωνις ουσιαστικά αποτελούσε και αυτός την εποχή της ευμάρειας μια κάλτ φυσιογνωμία των περιφερειακών καναλιών. Γελάγαμε τώρα θα πρέπει να κλαίμε  για τί αυτός ο άνθρωπος θα είναι αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως σύντομα. Κλασικά εν τω μεταξύ ο Κυριάκος αναλώνεται σε πιασάρικα θέματα για τους νοικοκυραίους όπως τα Εξάρχεια και τους αναρχικούς που λέει ότι θα τα τελειώσει (Κούλης Ιστγουντ). Ή λέει μαλακίες τύπου ότι καταλαβαίνει τους φτωχούς γιατί το γραφείο του βλέπει Δυτικά Προάστια... Σοβαρέψου φίλε, έχεις λίγο χρόνο. Το ξέρω σκέφτεσαι ότι δεν μπορείς να τα πας χειρότερα από τον Αλέξη αλλά και αυτός το ίδιο σκεφτόταν....

Tuesday, September 6, 2016

Χρυσή Αυγή: Μη συμφέρουσα επιλογή

Η έντονη ακαδημαϊκή μου ενασχόληση με πολιτικές θεωρίες και σχήματα, μου δημιούργησε μια επιφυλακτικότητα ως προς το συσχετισμό της ποιότητας ενός ατόμου και της ιδεολογίας που ακολουθεί ή νομίζει ότι ακολουθεί. Μπορεί ας πούμε ένας ξενοφοβικός τύπος να βοηθάει αλλοδαπούς που γνωρίζει προσωπικά, «γιατί είναι καλά παιδιά αυτοί....δεν είναι σαν τους άλλους» και το αρνητικό του πρόσημο να παραμένει σε καφενειακή ρητορική απέχθειας, που δεν είναι καλή αλλά οκ τόσες μαλακίες λέγονται στα ελληνικά καφενεία. Από την άλλη πλευρά μπορεί να έχεις έναν ακτιβιστή μέλος ΜΚΟ, που χρησιμοποιεί τη δράση και τον κόπο συντρόφων του για αυτοπροβολή ή ακόμη χειρότερα τσεπώνει και λεφτάκια. Επομένως, συνήθως μου αρέσει να κρίνω από τα γεγονότα και τα αποτελέσματα και όχι τη θεωρία. Η δε κρίση των γεγονότων καλό θα ήταν να μη συνοδεύεται από φανταχτερά επίθετα συνυφασμένα με συναισθηματικές φορτίσεις, αλλά να γίνεται σε μια όσο το δυνατόν ψυχρή αριθμητική βάση ή έστω με επιχειρήματα που έχουν λογική συνοχή. Το ερώτημα που θέλω να θέσω είναι απλό: είναι σωστό να είναι κανείς χρυσαυγίτης στην Ελλάδα; Δεν εννοώ ηθικά σωστό, ή έστω νομικά αλλά αν είναι προς το συμφέρον του, ατομικά, συγγενικά, κοινωνικά, πατριωτικά. Που θα κατέληγε πχ η χώρα αν συγκροτούταν μια τέτοια κυβέρνηση; Οι αφορισμοί και οι χαρακτηρισμοί των ατόμων που κάνουν την πολιτική επιλογή αυτή, δε λύνουν το πρόβλημα, αλλά το διογκώνουν. Η τεταμένη ατμόσφαιρα για ιδεολογικές διαφορές σε μια χώρα η οποία μαστίζεται από κρίση οικονομική και πολιτική ρίχνει λάδι στη φωτιά.
Πριν ασχοληθούμε με την Χρυσή αυγή, να δηλώσω ότι δεν καταλαβαίνω τον όρο νεο-ναζί. Τι νέο υπάρχει αφού όταν εμφανίστηκαν πάλι αυτοί οι λεβέντες, πολλά λουλουδάκια του Β’ ΠΠ ζούσαν και βασίλευαν με την ευγενική χορηγία των ΗΠΑ. Ποιος μας πήγε πχ στο διάστημα; Ο κύριος που ισοπέδωσε το Λονδίνο με τους πυραύλους V2. Άρα δεν έχουμε νέο αλλά μάλλον συνέχεια.... κατά την προσωπική μου άποψη. Επιπλέον αυτή η εποχή αποτελεί και το μοναδικό μέτρο σύγκρισης, αφού μόνο τότε το συγκεκριμένο κόμμα ήταν στην εξουσία. Αν ψάξει κανείς λίγο βαθύτερα για την χρονική περίοδο αμέσως μετά την κατάρρευση του τρίτου Ράιχ, θα ανακαλύψει με τρόμο ότι πολλά μέλη του καθεστώτος διέφυγαν με σημαντικά οικονομικά ποσά, διαμέσου ενός δικτύου προσεκτικά δομημένου. Άρα απλά το φαινόμενο του ναζισμού δεν ξηλώθηκε απλά βρισκόταν σε ύφεση, κρυμμένο σε απόμερα συγκροτήματα της Λατινικής Αμερικής. Η δυναμική του μπορεί να είναι αμφίβολη αλλά η υπάρξή του όχι.
Ρίχνοντας μια ματιά στο εγχώριο κίνημα, δηλαδή τη Χρυσή Αυγή έχουμε να κάνουμε κάποιες ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις.  Όλα τα ηγετικά και αρχικά στελέχη του βασικού πυρήνα είναι 100% ναζιστές. Και όχι επειδή το λέμε εμείς αλλά επειδή το λένε αυτοί με τα άρθρα τους, τα ενθύμια τους, τα τατουάζ τους, την άρνηση του ολοκαυτώματος και τις ατάκες για τον Χίτλερ τον οποίον αναγνωρίζουν ως σημαντικό ιστορικό πρόσωπο και ηγετική προσωπικότητα και μάλιστα στις πιο μετριοπαθείς εμφανίσεις τους σε μεγάλης αποδοχής μέσα. Για ένα θέμα που μάλιστα όλοι τους επιτίθενται και έχουν κάνει μερικά βήματα πίσω δημόσια. Στις κλειστές συναντήσεις όμως τι θα λένε ή στα κομματικά όργανα, όταν δημόσια αρνούνται να διαχωρίσουν τη θέση τους ξεκάθαρα; Οι άνθρωποι λοιπόν είναι ναζί. Η δομή εξάλλου που έχει το κόμμα προσιδιάζει σε αυτό του Χίτλερ, με το στρατιωτικό στοιχείο να κυριαρχεί και η ιεραρχία να ακολουθείται αυστηρά. Μια άλλη απορία που δημιουργείται για ένα απλά εθνικιστικό κόμμα όπως διατείνεται ότι είναι, είναι γιατί φοράνε όλοι μαύρα αντί πχ μπλε; Η ιστορική σύνδεση με τη στολή που σχεδίασε ο Χιούγκο Μπος για τα Ες Ες είναι προφανής. Η συμμετοχή σου στη Χρυσή Αυγή σημαίνει λοιπόν ότι αποδέχεσαι την ιδεολογία του ναζισμού.  Αλλά τι σημαίνει ακριβώς αυτό;  Πέρα από όλα τα ρατσιστικά και εθνικιστικά τα οποία αλλάζουν ανάλογα με την λαϊκή κατανάλωση, σημαίνει την πλήρη υπακοή σε ένα ηγέτη στον Φύρερ. Απόλυτος ηγέτης της ιδεολογίας αυτής ιστορικά ήταν φυσικά ο Χίτλερ. Ο οποίος κάτι εθνικιστές τύπου Μεταξά και Παπαδόπουλο θα τους θεωρούσε μάλλον μετριοπαθείς και θα τους έστελνε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Γιατί μπορεί να συλλαμβάνεις κομμουνιστές, να παρενοχλείς και να φυλακίζεις αλλοδαπούς αλλά όταν τους μαζεύεις κατά χιλιάδες μέσα σε λίγες ώρες και τους εκτελείς οικογενειακώς, τότε είσαι μια άλλη κατηγορία μόνος σου. Όταν ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα υπήρχαν πολλά εθνικιστικά κόμματα στην κατεστραμμένη από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο Γερμανία. Κατάφερε να τα ξεπεράσει όλα με τον πύρινο και φανατισμένο λόγο του και να αρχίσει να ανέρχεται σιγά σιγά σε ποσοστά. Όταν λέμε πύρινο και φανατισμένο δεν κρίνουμε το περιεχόμενό του, αλλά την επιτυχία του να περάσει όσα έλεγε στο ακροατήριο του, είτε μιλούσε για το χαμένο μεγαλείο της Γερμανίας, είτε για τους Εβραίους, είτε για την υπεροχή της Αρίας Φυλής. Το αν είναι σωστά ή λάθος αυτά που έλεγε είναι άσχετο με αυτό που εξετάζουμε. Πέτυχε όσα ήθελε για τη χώρα του; Η πίστη που ζητούσε από τους ακολούθους τους ήταν απόλυτη. Είτε θα πετύχαιναν το χιλιόχρονο Ράιχ είτε θα καταστρεφόταν όλοι μαζί του. Ο τελικός απολογισμός ποιος ήταν για αυτούς που πίστεψαν σε αυτή την ιδεολογία; Όχι για τους "εχθρούς", αλλά για τους "στρατιώτες" του κινήματος. Τι κέρδισαν;

Πόσο πετυχημένος ήταν ο Χίτλερ τελικά;
Βρίσκοντας μια αδύναμη Ευρώπη και μια απρόθυμη Αμερική οι ναζί κυριάρχησαν εύκολα στην ήπειρο. Αυστρία, Τσεχία, Πολωνία(με τη βοήθεια των τότε σύμμαχων κομμουνιστών Σοβιετικών) και Γαλλία πέρασαν σε γερμανική κατοχή. Όλα καλά και όλοι χαρούμενοι όσο έρχονται οι νίκες και το χρήμα (όπως πχ τα λεφτά που πήραν από τη φτωχή Ελλάδα). Αυτή η ηρεμία παρείχε και το χρόνο να προχωρήσουν σε μαζικές εκκαθαρίσεις Εβραίων, τσιγγάνων και άλλων ανεπιθύμητων, πριν στήσουν τα στρατόπεδα. Παρένθεση, σύμφωνα με γερμανική βιβλιογραφία, οι σύγχρονοι Έλληνες ήταν ένα συνονθύλευμα φυλών που δεν είχε καμία σχέση με τους αρχαίους Έλληνες. Αλβανοί Σλάβοι και Οθωμανοί, όλα μαζί θεωρούταν οι Έλληνες άρα πολύ εύκολα θα μπορούσαμε να μπούμε στη λίστα της εκκαθάρισης. Ευτυχώς δεν μπήκαμε. Το μοναδικό συννεφάκι για το ψυχρό σύστημα εκκαθαρίσεων ήταν οι διαμαρτυρίες υψηλόβαθμων αξιωματικών της Βερμαχτ, ότι οι μαζικές εκτελέσεις έπρεπε να γίνονται μακριά από το στρατό γιατί επηρέαζε το ηθικό τους. Αυτά και όσα συνέβησαν κυρίως  στα στρατόπεδα δεν ήταν κατ’εμέ  εγκλήματα πολέμου, γιατί δεν ήταν πράξεις αντεκδίκησης πολιτών ή ξεσπάσματα του στρατού. Ήταν μια στοχευμένη και προγραμματισμένη συγκέντρωση και εκτέλεση άμαχου τελείως πληθυσμού που όμοια της δεν είχε ξαναδεί η παγκόσμια ιστορία και που σόκαρε ακόμα και στρατιωτικούς των Ναζί όπως ο Ρόμελ, οποίος ήταν αντισημίτης και πιστός ναζί.
Ο Χίτλερ έχοντας στριμώξει την Αγγλία στη γωνία αλλά μην μπορώντας να τη λυγίσει δοκιμάζει την πρώτη μερική αποτυχία του. Αλλά την είχε απομονώσει, ειδικά με τα τρομερά υποβρύχια του. Οι ΗΠΑ δεν είχαν μπει ακόμα για τα καλά στον πόλεμο και πάντοτε είχαν και το μέτωπο του Ειρηνικού. Επομένως και μια και κανείς πολιτικός ή κράτος δεν είναι αθώα περιστερά, θα μπορούσε διπλωματικά να καθυστερήσει τη σύρραξη με τους απρόθυμους Αμερικάνους, μέχρι να βγουν στην παραγωγή τα ακόμη πιο εξελιγμένα όπλα του. Ο Χίτλερ όμως δεν μπορούσε ούτε να περιμένει αλλά ούτε να ακούσει συμβουλές. Ποιος τολμούσε να τις δώσει άλλωστε; Έτσι σε μια εμμονική παρόρμηση και ενώ είχαν ειρήνη με τους Σοβιετικούς και έπαιρναν πρώτες ύλες από αυτούς αλλά ακόμη και τεχνογνωσία βασανιστηρίων για την Γκεστάπο, αποφάσισε να τους επιτεθούν. Μια λανθασμένη κίνηση η οποία θα απέβαινε μοιραία για την εξέλιξη του πολέμου και θα τον έφερνε αντιμέτωπο με τους αξιωματικούς του στα διάφορα μέτωπα, πολλές φορές σε σύντομο χρονικό διάστημα. Το πρόβλημα της Γερμανίας, ήταν η έλλειψη πρώτων υλών και γι αυτό δεν μπορούσε να εμπλακεί σε μακροχρόνιες συρράξεις. Η λύση δόθηκε από τον Γκουντέριαν που εισήγαγε τον κεραυνοβόλο πόλεμο δηλαδή βασικά την προέλαση του στρατού με άρματα μάχης που είχαν ενδοεπικοινωνία και παράλληλα την στήριξη της αεροπορίας. Δεξιοτέχνης στον πόλεμο με άρματα μάχης αλλά στη Βόρεια Αφρική ήταν και ο στρατάρχης Ρόμελ. Όλοι αυτοί οι αξιωματικοί και διάφοροι άλλοι είχαν πολλά κοινά. Κυρίως αντικαταστάθηκαν από το Χίτλερ, αν και ήταν εξαιρετικά επιτυχής στις αρχές, επειδή δεν ακολουθούσαν τις εντολές του, οι οποίες οδηγούσαν στην καταστροφή και δεν είχαν καμία στρατηγική σκέψη. Άλλοι πάλι, ανάμεσά τους και ο Ρόμελ, εκτελέστηκαν γιατί προσπάθησαν να ανατρέψουν το Χίτλερ ώστε να περισώσουν τη Γερμανία από τη φωτιά που την έριξε τελικά ο Φύρερ της. Γιατί είπαμε παραπάνω νίκη ή ολική καταστροφή. Κάποιοι αναφέρουν ότι ο Χίτλερ προς το τέλος του πολέμου ήθελε να καταστρέψει τους Γερμανούς, διότι αποδείχθηκαν ανίκανοι να ιδρύσουν το χιλιόχρονο Ράιχ του. Ο Γκέμπελς, υπουργός προπαγάνδας, δημόσια είχε ζητήσει να διεξαχθεί από τους Γερμανούς ένας απόλυτος πόλεμος μέχρις εσχάτων. Το είχε απαιτήσει μάλλον..... Έτσι μια πετυχημένη ιμπεριαλιστική αυτοκρατορία, βυθίστηκε στο αίμα. Όχι των εχθρών της αλλά των παιδιών της, καθώς 13χρονα πολεμούσαν στους τελευταίους μήνες. Φτάνει να είχαν κρατήσει τα εδάφη που ήδη είχαν και να μην επιθετόταν στον Στάλιν, ο οποίος υποψιαζόταν περισσότερο τους Συμμάχους. Όταν του επιτέθηκαν οι Ναζί δεν το πίστευε, δεν το πίστεψε καν όταν του ήρθε σχετική αναφορά από κατάσκοπό του στο Βερολίνο. Ένα λάθος που στοίχισε τις ζωές πολλών στρατιωτών του και καταστροφές ολόκληρων περιοχών όταν ακολουθήθηκε η τακτική της καμμένης γης.

Επίλογος

Η τραγική ειρωνεία είναι ότι οι περισσότεροι παραγκωνισμένοι αξιωματικοί όταν τελείωσε ο πόλεμος, αντιμετώπισαν πολύ ελαφριές ποινές και ύστερα συνέχισαν τη ζωή τους. Πολλά παλικάρια πήγαν και στο ΝΑΤΟ κλασικά. Βέβαια, στην πλειοψηφία τους δεν ήταν καν μέλη του Ναζιστικού κόμματος, ήταν απλά Γερμανοί αξιωματικοί και μάλιστα με ικανότητες. Οι ναζί δεν είχαν και τόσο καλό τέλος. Ειδικά οι επιστάτες των στρατοπέδων αλλά και τα ες ες, στην πλειοψηφία τους εκτελέστηκαν.  Η χώρα ισοπεδώθηκε και για 44 χρόνια ήταν κομμένη στα δυο. Οικογένειες για 2-3 γενιές έμειναν αποκομμένες μεταξύ τους. Ίσως η πιο χαρακτηριστική εικόνα του τι σημαίνει να είσαι ναζιστής είναι αυτή των νεκρών παιδιών του Γκέμπελς, τα οποία σκότωσε η ίδια η μητέρα τους γιατί δεν ήθελε να ζήσουν σε ένα κόσμο χωρίς τον Φύρερ της... Ο Χίτλερ είχε αυτοκτονήσει (;) χωρίς όμως να πει στους εναπομείναντες να παραδοθούν για να σωθούν οι στρατιώτες του. Αυτοί για τους οποίους νοιαζόταν οι αξιωματικοί που έδιωξε. Ίσως θα έπρεπε λοιπόν να επιλέγεις που ανήκεις, διότι μπορεί να μην είσαι μέλος, παρά απλά το προσωπικό. Όχι ότι είναι υποχρεωτικό να ανήκεις και κάπου. Αλλά όχι στην παρέα του ανθρώπου που έχασε τον πόλεμο επειδή κοιμόταν όταν έγινε η απόβαση στη Νορμανδία. Γιατί έβλεπε ταινίες μέχρι αργά και κανείς δεν τόλμησε πάλι να τον ξυπνήσει. Κλείνοντας θα ήθελα να αναφερθώ στην τύχη κάποιων πιο μετριοπαθών εθνικιστών ή ακόμη και μελών του κόμματος....Όχι καλή...καταλαβαίνετε. Γιατί υπάρχει μια μόνο γραμμή και αυτή είναι του μεγάλου Αρχηγού. Όταν σου ζητηθεί να κάνεις κάτι, πρέπει να το κάνεις γιατί στην καλύτερη πέφτεις σε δυσμένεια. Βλέποντας, το ντοκιμαντέρ Χρυσή Αυγή μια προσωπική υπόθεση, πραγματικά μου ήταν ακατανόητος ο βαθμός της σύγχυσης, για το τι αυτό το κόμμα αντιπροσωπεύει, από ορισμένα μέλη. Δεν είναι ούτε εθνικιστές, ούτε πατριώτες. Πολύ χειρότερα δεν είναι καν ακροδεξιοί ή φασίστες και ρατσιστές είναι κάτι άλλο πολύ πιο προχωρημένο. Φυσικά είναι δικαίωμα του καθενός να επιλέγει που θα ανήκει πολιτικά, αλλά τουλάχιστον πρέπει να ξέρει σε τι συμμετέχει. Το κυριότερο: έχει την υποχρέωση να αναλάβει την ευθύνη των επιλογών του. Όσο μικρή ή μεγάλη είναι αυτή, από 5 ευρώ για ένα κουπόνι του κόμματος μέχρι ένα λοστό προσγειωμένο στο αιμόφυρτο κεφάλι ενός μετανάστη. Γιατί πάντοτε κάποια στιγμή έρχεται ο λογαριασμός και τότε είναι αργά για να κρίνεις αν έκανες τη συμφέρουσα επιλογή...