Tuesday, September 6, 2016

Χρυσή Αυγή: Μη συμφέρουσα επιλογή

Η έντονη ακαδημαϊκή μου ενασχόληση με πολιτικές θεωρίες και σχήματα, μου δημιούργησε μια επιφυλακτικότητα ως προς το συσχετισμό της ποιότητας ενός ατόμου και της ιδεολογίας που ακολουθεί ή νομίζει ότι ακολουθεί. Μπορεί ας πούμε ένας ξενοφοβικός τύπος να βοηθάει αλλοδαπούς που γνωρίζει προσωπικά, «γιατί είναι καλά παιδιά αυτοί....δεν είναι σαν τους άλλους» και το αρνητικό του πρόσημο να παραμένει σε καφενειακή ρητορική απέχθειας, που δεν είναι καλή αλλά οκ τόσες μαλακίες λέγονται στα ελληνικά καφενεία. Από την άλλη πλευρά μπορεί να έχεις έναν ακτιβιστή μέλος ΜΚΟ, που χρησιμοποιεί τη δράση και τον κόπο συντρόφων του για αυτοπροβολή ή ακόμη χειρότερα τσεπώνει και λεφτάκια. Επομένως, συνήθως μου αρέσει να κρίνω από τα γεγονότα και τα αποτελέσματα και όχι τη θεωρία. Η δε κρίση των γεγονότων καλό θα ήταν να μη συνοδεύεται από φανταχτερά επίθετα συνυφασμένα με συναισθηματικές φορτίσεις, αλλά να γίνεται σε μια όσο το δυνατόν ψυχρή αριθμητική βάση ή έστω με επιχειρήματα που έχουν λογική συνοχή. Το ερώτημα που θέλω να θέσω είναι απλό: είναι σωστό να είναι κανείς χρυσαυγίτης στην Ελλάδα; Δεν εννοώ ηθικά σωστό, ή έστω νομικά αλλά αν είναι προς το συμφέρον του, ατομικά, συγγενικά, κοινωνικά, πατριωτικά. Που θα κατέληγε πχ η χώρα αν συγκροτούταν μια τέτοια κυβέρνηση; Οι αφορισμοί και οι χαρακτηρισμοί των ατόμων που κάνουν την πολιτική επιλογή αυτή, δε λύνουν το πρόβλημα, αλλά το διογκώνουν. Η τεταμένη ατμόσφαιρα για ιδεολογικές διαφορές σε μια χώρα η οποία μαστίζεται από κρίση οικονομική και πολιτική ρίχνει λάδι στη φωτιά.
Πριν ασχοληθούμε με την Χρυσή αυγή, να δηλώσω ότι δεν καταλαβαίνω τον όρο νεο-ναζί. Τι νέο υπάρχει αφού όταν εμφανίστηκαν πάλι αυτοί οι λεβέντες, πολλά λουλουδάκια του Β’ ΠΠ ζούσαν και βασίλευαν με την ευγενική χορηγία των ΗΠΑ. Ποιος μας πήγε πχ στο διάστημα; Ο κύριος που ισοπέδωσε το Λονδίνο με τους πυραύλους V2. Άρα δεν έχουμε νέο αλλά μάλλον συνέχεια.... κατά την προσωπική μου άποψη. Επιπλέον αυτή η εποχή αποτελεί και το μοναδικό μέτρο σύγκρισης, αφού μόνο τότε το συγκεκριμένο κόμμα ήταν στην εξουσία. Αν ψάξει κανείς λίγο βαθύτερα για την χρονική περίοδο αμέσως μετά την κατάρρευση του τρίτου Ράιχ, θα ανακαλύψει με τρόμο ότι πολλά μέλη του καθεστώτος διέφυγαν με σημαντικά οικονομικά ποσά, διαμέσου ενός δικτύου προσεκτικά δομημένου. Άρα απλά το φαινόμενο του ναζισμού δεν ξηλώθηκε απλά βρισκόταν σε ύφεση, κρυμμένο σε απόμερα συγκροτήματα της Λατινικής Αμερικής. Η δυναμική του μπορεί να είναι αμφίβολη αλλά η υπάρξή του όχι.
Ρίχνοντας μια ματιά στο εγχώριο κίνημα, δηλαδή τη Χρυσή Αυγή έχουμε να κάνουμε κάποιες ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις.  Όλα τα ηγετικά και αρχικά στελέχη του βασικού πυρήνα είναι 100% ναζιστές. Και όχι επειδή το λέμε εμείς αλλά επειδή το λένε αυτοί με τα άρθρα τους, τα ενθύμια τους, τα τατουάζ τους, την άρνηση του ολοκαυτώματος και τις ατάκες για τον Χίτλερ τον οποίον αναγνωρίζουν ως σημαντικό ιστορικό πρόσωπο και ηγετική προσωπικότητα και μάλιστα στις πιο μετριοπαθείς εμφανίσεις τους σε μεγάλης αποδοχής μέσα. Για ένα θέμα που μάλιστα όλοι τους επιτίθενται και έχουν κάνει μερικά βήματα πίσω δημόσια. Στις κλειστές συναντήσεις όμως τι θα λένε ή στα κομματικά όργανα, όταν δημόσια αρνούνται να διαχωρίσουν τη θέση τους ξεκάθαρα; Οι άνθρωποι λοιπόν είναι ναζί. Η δομή εξάλλου που έχει το κόμμα προσιδιάζει σε αυτό του Χίτλερ, με το στρατιωτικό στοιχείο να κυριαρχεί και η ιεραρχία να ακολουθείται αυστηρά. Μια άλλη απορία που δημιουργείται για ένα απλά εθνικιστικό κόμμα όπως διατείνεται ότι είναι, είναι γιατί φοράνε όλοι μαύρα αντί πχ μπλε; Η ιστορική σύνδεση με τη στολή που σχεδίασε ο Χιούγκο Μπος για τα Ες Ες είναι προφανής. Η συμμετοχή σου στη Χρυσή Αυγή σημαίνει λοιπόν ότι αποδέχεσαι την ιδεολογία του ναζισμού.  Αλλά τι σημαίνει ακριβώς αυτό;  Πέρα από όλα τα ρατσιστικά και εθνικιστικά τα οποία αλλάζουν ανάλογα με την λαϊκή κατανάλωση, σημαίνει την πλήρη υπακοή σε ένα ηγέτη στον Φύρερ. Απόλυτος ηγέτης της ιδεολογίας αυτής ιστορικά ήταν φυσικά ο Χίτλερ. Ο οποίος κάτι εθνικιστές τύπου Μεταξά και Παπαδόπουλο θα τους θεωρούσε μάλλον μετριοπαθείς και θα τους έστελνε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Γιατί μπορεί να συλλαμβάνεις κομμουνιστές, να παρενοχλείς και να φυλακίζεις αλλοδαπούς αλλά όταν τους μαζεύεις κατά χιλιάδες μέσα σε λίγες ώρες και τους εκτελείς οικογενειακώς, τότε είσαι μια άλλη κατηγορία μόνος σου. Όταν ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα υπήρχαν πολλά εθνικιστικά κόμματα στην κατεστραμμένη από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο Γερμανία. Κατάφερε να τα ξεπεράσει όλα με τον πύρινο και φανατισμένο λόγο του και να αρχίσει να ανέρχεται σιγά σιγά σε ποσοστά. Όταν λέμε πύρινο και φανατισμένο δεν κρίνουμε το περιεχόμενό του, αλλά την επιτυχία του να περάσει όσα έλεγε στο ακροατήριο του, είτε μιλούσε για το χαμένο μεγαλείο της Γερμανίας, είτε για τους Εβραίους, είτε για την υπεροχή της Αρίας Φυλής. Το αν είναι σωστά ή λάθος αυτά που έλεγε είναι άσχετο με αυτό που εξετάζουμε. Πέτυχε όσα ήθελε για τη χώρα του; Η πίστη που ζητούσε από τους ακολούθους τους ήταν απόλυτη. Είτε θα πετύχαιναν το χιλιόχρονο Ράιχ είτε θα καταστρεφόταν όλοι μαζί του. Ο τελικός απολογισμός ποιος ήταν για αυτούς που πίστεψαν σε αυτή την ιδεολογία; Όχι για τους "εχθρούς", αλλά για τους "στρατιώτες" του κινήματος. Τι κέρδισαν;

Πόσο πετυχημένος ήταν ο Χίτλερ τελικά;
Βρίσκοντας μια αδύναμη Ευρώπη και μια απρόθυμη Αμερική οι ναζί κυριάρχησαν εύκολα στην ήπειρο. Αυστρία, Τσεχία, Πολωνία(με τη βοήθεια των τότε σύμμαχων κομμουνιστών Σοβιετικών) και Γαλλία πέρασαν σε γερμανική κατοχή. Όλα καλά και όλοι χαρούμενοι όσο έρχονται οι νίκες και το χρήμα (όπως πχ τα λεφτά που πήραν από τη φτωχή Ελλάδα). Αυτή η ηρεμία παρείχε και το χρόνο να προχωρήσουν σε μαζικές εκκαθαρίσεις Εβραίων, τσιγγάνων και άλλων ανεπιθύμητων, πριν στήσουν τα στρατόπεδα. Παρένθεση, σύμφωνα με γερμανική βιβλιογραφία, οι σύγχρονοι Έλληνες ήταν ένα συνονθύλευμα φυλών που δεν είχε καμία σχέση με τους αρχαίους Έλληνες. Αλβανοί Σλάβοι και Οθωμανοί, όλα μαζί θεωρούταν οι Έλληνες άρα πολύ εύκολα θα μπορούσαμε να μπούμε στη λίστα της εκκαθάρισης. Ευτυχώς δεν μπήκαμε. Το μοναδικό συννεφάκι για το ψυχρό σύστημα εκκαθαρίσεων ήταν οι διαμαρτυρίες υψηλόβαθμων αξιωματικών της Βερμαχτ, ότι οι μαζικές εκτελέσεις έπρεπε να γίνονται μακριά από το στρατό γιατί επηρέαζε το ηθικό τους. Αυτά και όσα συνέβησαν κυρίως  στα στρατόπεδα δεν ήταν κατ’εμέ  εγκλήματα πολέμου, γιατί δεν ήταν πράξεις αντεκδίκησης πολιτών ή ξεσπάσματα του στρατού. Ήταν μια στοχευμένη και προγραμματισμένη συγκέντρωση και εκτέλεση άμαχου τελείως πληθυσμού που όμοια της δεν είχε ξαναδεί η παγκόσμια ιστορία και που σόκαρε ακόμα και στρατιωτικούς των Ναζί όπως ο Ρόμελ, οποίος ήταν αντισημίτης και πιστός ναζί.
Ο Χίτλερ έχοντας στριμώξει την Αγγλία στη γωνία αλλά μην μπορώντας να τη λυγίσει δοκιμάζει την πρώτη μερική αποτυχία του. Αλλά την είχε απομονώσει, ειδικά με τα τρομερά υποβρύχια του. Οι ΗΠΑ δεν είχαν μπει ακόμα για τα καλά στον πόλεμο και πάντοτε είχαν και το μέτωπο του Ειρηνικού. Επομένως και μια και κανείς πολιτικός ή κράτος δεν είναι αθώα περιστερά, θα μπορούσε διπλωματικά να καθυστερήσει τη σύρραξη με τους απρόθυμους Αμερικάνους, μέχρι να βγουν στην παραγωγή τα ακόμη πιο εξελιγμένα όπλα του. Ο Χίτλερ όμως δεν μπορούσε ούτε να περιμένει αλλά ούτε να ακούσει συμβουλές. Ποιος τολμούσε να τις δώσει άλλωστε; Έτσι σε μια εμμονική παρόρμηση και ενώ είχαν ειρήνη με τους Σοβιετικούς και έπαιρναν πρώτες ύλες από αυτούς αλλά ακόμη και τεχνογνωσία βασανιστηρίων για την Γκεστάπο, αποφάσισε να τους επιτεθούν. Μια λανθασμένη κίνηση η οποία θα απέβαινε μοιραία για την εξέλιξη του πολέμου και θα τον έφερνε αντιμέτωπο με τους αξιωματικούς του στα διάφορα μέτωπα, πολλές φορές σε σύντομο χρονικό διάστημα. Το πρόβλημα της Γερμανίας, ήταν η έλλειψη πρώτων υλών και γι αυτό δεν μπορούσε να εμπλακεί σε μακροχρόνιες συρράξεις. Η λύση δόθηκε από τον Γκουντέριαν που εισήγαγε τον κεραυνοβόλο πόλεμο δηλαδή βασικά την προέλαση του στρατού με άρματα μάχης που είχαν ενδοεπικοινωνία και παράλληλα την στήριξη της αεροπορίας. Δεξιοτέχνης στον πόλεμο με άρματα μάχης αλλά στη Βόρεια Αφρική ήταν και ο στρατάρχης Ρόμελ. Όλοι αυτοί οι αξιωματικοί και διάφοροι άλλοι είχαν πολλά κοινά. Κυρίως αντικαταστάθηκαν από το Χίτλερ, αν και ήταν εξαιρετικά επιτυχής στις αρχές, επειδή δεν ακολουθούσαν τις εντολές του, οι οποίες οδηγούσαν στην καταστροφή και δεν είχαν καμία στρατηγική σκέψη. Άλλοι πάλι, ανάμεσά τους και ο Ρόμελ, εκτελέστηκαν γιατί προσπάθησαν να ανατρέψουν το Χίτλερ ώστε να περισώσουν τη Γερμανία από τη φωτιά που την έριξε τελικά ο Φύρερ της. Γιατί είπαμε παραπάνω νίκη ή ολική καταστροφή. Κάποιοι αναφέρουν ότι ο Χίτλερ προς το τέλος του πολέμου ήθελε να καταστρέψει τους Γερμανούς, διότι αποδείχθηκαν ανίκανοι να ιδρύσουν το χιλιόχρονο Ράιχ του. Ο Γκέμπελς, υπουργός προπαγάνδας, δημόσια είχε ζητήσει να διεξαχθεί από τους Γερμανούς ένας απόλυτος πόλεμος μέχρις εσχάτων. Το είχε απαιτήσει μάλλον..... Έτσι μια πετυχημένη ιμπεριαλιστική αυτοκρατορία, βυθίστηκε στο αίμα. Όχι των εχθρών της αλλά των παιδιών της, καθώς 13χρονα πολεμούσαν στους τελευταίους μήνες. Φτάνει να είχαν κρατήσει τα εδάφη που ήδη είχαν και να μην επιθετόταν στον Στάλιν, ο οποίος υποψιαζόταν περισσότερο τους Συμμάχους. Όταν του επιτέθηκαν οι Ναζί δεν το πίστευε, δεν το πίστεψε καν όταν του ήρθε σχετική αναφορά από κατάσκοπό του στο Βερολίνο. Ένα λάθος που στοίχισε τις ζωές πολλών στρατιωτών του και καταστροφές ολόκληρων περιοχών όταν ακολουθήθηκε η τακτική της καμμένης γης.

Επίλογος

Η τραγική ειρωνεία είναι ότι οι περισσότεροι παραγκωνισμένοι αξιωματικοί όταν τελείωσε ο πόλεμος, αντιμετώπισαν πολύ ελαφριές ποινές και ύστερα συνέχισαν τη ζωή τους. Πολλά παλικάρια πήγαν και στο ΝΑΤΟ κλασικά. Βέβαια, στην πλειοψηφία τους δεν ήταν καν μέλη του Ναζιστικού κόμματος, ήταν απλά Γερμανοί αξιωματικοί και μάλιστα με ικανότητες. Οι ναζί δεν είχαν και τόσο καλό τέλος. Ειδικά οι επιστάτες των στρατοπέδων αλλά και τα ες ες, στην πλειοψηφία τους εκτελέστηκαν.  Η χώρα ισοπεδώθηκε και για 44 χρόνια ήταν κομμένη στα δυο. Οικογένειες για 2-3 γενιές έμειναν αποκομμένες μεταξύ τους. Ίσως η πιο χαρακτηριστική εικόνα του τι σημαίνει να είσαι ναζιστής είναι αυτή των νεκρών παιδιών του Γκέμπελς, τα οποία σκότωσε η ίδια η μητέρα τους γιατί δεν ήθελε να ζήσουν σε ένα κόσμο χωρίς τον Φύρερ της... Ο Χίτλερ είχε αυτοκτονήσει (;) χωρίς όμως να πει στους εναπομείναντες να παραδοθούν για να σωθούν οι στρατιώτες του. Αυτοί για τους οποίους νοιαζόταν οι αξιωματικοί που έδιωξε. Ίσως θα έπρεπε λοιπόν να επιλέγεις που ανήκεις, διότι μπορεί να μην είσαι μέλος, παρά απλά το προσωπικό. Όχι ότι είναι υποχρεωτικό να ανήκεις και κάπου. Αλλά όχι στην παρέα του ανθρώπου που έχασε τον πόλεμο επειδή κοιμόταν όταν έγινε η απόβαση στη Νορμανδία. Γιατί έβλεπε ταινίες μέχρι αργά και κανείς δεν τόλμησε πάλι να τον ξυπνήσει. Κλείνοντας θα ήθελα να αναφερθώ στην τύχη κάποιων πιο μετριοπαθών εθνικιστών ή ακόμη και μελών του κόμματος....Όχι καλή...καταλαβαίνετε. Γιατί υπάρχει μια μόνο γραμμή και αυτή είναι του μεγάλου Αρχηγού. Όταν σου ζητηθεί να κάνεις κάτι, πρέπει να το κάνεις γιατί στην καλύτερη πέφτεις σε δυσμένεια. Βλέποντας, το ντοκιμαντέρ Χρυσή Αυγή μια προσωπική υπόθεση, πραγματικά μου ήταν ακατανόητος ο βαθμός της σύγχυσης, για το τι αυτό το κόμμα αντιπροσωπεύει, από ορισμένα μέλη. Δεν είναι ούτε εθνικιστές, ούτε πατριώτες. Πολύ χειρότερα δεν είναι καν ακροδεξιοί ή φασίστες και ρατσιστές είναι κάτι άλλο πολύ πιο προχωρημένο. Φυσικά είναι δικαίωμα του καθενός να επιλέγει που θα ανήκει πολιτικά, αλλά τουλάχιστον πρέπει να ξέρει σε τι συμμετέχει. Το κυριότερο: έχει την υποχρέωση να αναλάβει την ευθύνη των επιλογών του. Όσο μικρή ή μεγάλη είναι αυτή, από 5 ευρώ για ένα κουπόνι του κόμματος μέχρι ένα λοστό προσγειωμένο στο αιμόφυρτο κεφάλι ενός μετανάστη. Γιατί πάντοτε κάποια στιγμή έρχεται ο λογαριασμός και τότε είναι αργά για να κρίνεις αν έκανες τη συμφέρουσα επιλογή...

No comments:

Post a Comment