Wednesday, December 13, 2017

ΕΝΤΕΧΝΙΛΑ

Την ξέρετε την ιστορία με τον Αριστείδη τον Δίκαιο στην αρχαία Αθήνα όπου τον εξοστράκισαν βασικά γιατί πολλοί εκνευρίστηκαν  που τον έλεγαν δίκαιο; Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι ο Αριστείδης δεν είχε κολλήσει στον εαυτό του τον τίτλο. Άλλοι του είχαν κολλήσει το παρατσούκλι. Αντίθετα οι τραγουδιστές του έντεχνου έχουν υιοθετήσει μια βαριά ταμπέλα για τον εαυτό τους. Τόσο βαριά που κατά τη γνώμη μου η μουσική τους ποιότητα δεν μπορεί να την κουβαλήσει. Γιατί αν θέλουν εμμέσως να συνδεθούν με το ρεύμα του Art Rock, υπάρχουν πολλά προβλήματα, εκτός της χαλαρής έννοιας του όρου που εισήχθη τη δεκαετία του ’60 για πειραματισμούς της βασικής σκηνής του Ροκ. Πρώτα απ’ όλα για να το πούμε ωμά δεν έχουν την καλλιτεχνική παιδεία και την τεχνική εκπαίδευση. Και όμως, δεν έχω διαβάσει πολλές κριτικές για αυτό το μουσικό ρεύμα τη στιγμή που ξετινάζουμε ότι αξιόλογο έρχεται απέξω. Σωστά γίνεται η κριτική δε λέω αλλά μην αφήνουμε τα φιλαράκια μας στο απυρόβλητο. Μια τέτοια κλασική περίπτωση άρθρου διάβασα πριν από λίγο καρό.
Πριν λίγες εβδομάδες ο Liam Gallagher (πρώην τραγουδιστής των Oasis), έβγαλε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο. Οι κριτικές διεθνώς ήταν σίγουρα όχι ενθουσιώδεις αλλά αρκετά θετικές. Η συγκρατημένη κριτική από τον εξειδικευμένο τύπο δικαιολογείται από την προέλευση του δημιουργού, από ένα εκ των μεγαλύτερων ροκ συγκροτημάτων όλων των εποχών, τους Oasis. Επομένως το μέτρο σύγκρισης είναι κάπως άνισο αν όχι άδικο. Ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι στο συγκρότημα τις επιτυχίες της έγραφε ο έτερος αδελφός Νόελ. Αφού διάβασα κάποιες ξένες κριτικές διάβασα και ένα ελληνικό άρθρο, το οποίο πραγματικά ήταν πολύ οξύ και στην προσπάθεια του να μας πείσει ότι ο Liam αλλά και ο Noel δεν το έχουν πλέον, προχώρησε σε μια ανάλυση των στίχων κάποιων τραγουδιών χαρακτηρίζοντας τους αστείους, παιδικούς και απλοϊκούς εν συντομία. Πραγματικά (πέρα ότι πολλούς από τους στίχους που ανέφερε δεν τους βρήκα στα τραγούδια) έχει δει τους στίχους του επικού δίσκου Morning Glory ή ήταν πολύ μικρός τότε; Ακόμη καλύτερα ας μας κάνει μια κριτική στους στίχους των έντεχνων τραγουδιστών της χώρας μας αν ακούει. Εκεί να δεις ποιητικό και ποιοτικό βάθος. Καταλήγοντας το άρθρο τα βάζει με το Λίαμ γιατί λέει πήγε σε μια εκπομπή κάποιου που παλιά τον έβριζε, γιατί τώρα τον είχε ανάγκη για να προωθήσει. Λογικά ο συντάκτης του άρθρου δε θα μένει Αγγλία και το άρθρο του δε θα μεταφραστεί στα αγγλικά γιατί τότε θα είχε πρόβλημα. Πάντως ενημερωτικά ο Λίαμ ποτέ δεν είπε ότι είναι επαναστάτης σε αντίθεση με κάποιους φίλους μας εδώ. Γενικά, το άρθρο ήταν ίσως το δεύτερο πιο επικριτικό παγκοσμίως που διάβασα!!! Ποιες μεγάλες μπάντες έχει η χώρα μας άραγε και έχει δει πολλές φορές λάιβ ο φίλος μας; Τους Πυξ Λαξ ίσως; Αυτοί έχουν διαλυθεί ή ενώθηκαν ξανά, για ακόμη μια φορά, ξανά; Και ξανά;
Δυστυχώς η ελληνική μουσική είναι σε πολύ χαμηλό επίπεδο ποιότητας και αισθητικής, αλλά κάποιος να διαχωρίζει εαυτόν από όλους τους άλλους με τέτοια… τάφρο είναι λίγο εμμμ.. αλαζονικό να το πω; Όντως τα σκυλάδικα τραγούδια είναι σκουπίδια στη συντριπτική τους πλειοψηφία ή αν θέλετε μια πιο επιεική προσέγγιση μαζικής παραγωγής και κατανάλωσης. Όμως και εσείς ρε παλικάρια τι παράγετε; Αν μαζέψουμε τα καλύτερα έντεχνα τραγούδια της τελευταίας 20ετίας θα κάνουμε μα συναυλία, η οποία δε θα ξεπερνά σε ώρα τη συναυλία ενός οποιουδήποτε μεγάλου ξένου ροκ συγκροτήματος. Ψέματα, όχι και πολύ μεγάλου απλά γνωστού. Δε θα σας πω ότι ίσως στην τελευταία συναυλία θα περάσετε καλύτερα γιατί αυτό είναι γούστο. Αλλά γιατί ένα ολόκληρο μουσικό ρεύμα παράγει στον ίδιο αριθμό τραγούδια που μένουν στον κόσμο, όσο περίπου με μια μπάντα του εξωτερικού; Η απάντηση είναι πολύ απλή. ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΜΠΕΛΗΔΕΣ!!! Ή γιατί είναι ατάλαντοι, αλλά ατάλαντοι ίσως είναι γιατί δεν έχουν δουλέψει να εξασκήσουν το όποιο ταλέντό τους. Ντράμερ στο εξωτερικό έχουν φτιάξει δικές τους μπάντες.... Άμα κάτσεις και δουλέψεις κάπου πας. Αλλιώς γυρνάς την Ελλάδα και λες όλο τα ίδια και τα ίδια και μαζεύεις λεφτάκια. Παίζοντας σε ένα συγκεκριμένο κοινό, που νομίζει ότι είναι ψαγμένο.
Έτσι φαίνεσαι πιο εξεζητημένος. Είσαι και καλός δηλαδή; Όχι δεν είσαι καλός αν σε ξέρουν λιγότεροι. Ίσως είσαι και χειρότερος. Πόσοι Παπακωνσταντίνου υπάρχουν ξέρετε; Υπάρχει ο Βασίλης που τον ξέρουν όλοι και έχει βγάλει 50 δίσκους και υπάρχει και ο Θανάσης που όμως είναι πιο χάι και ουάου ακριβώς επειδή δεν τον ξέρουν πολλοί. Μπορεί να είναι καλύτερος δεν έχω εντρυφήσει και ιδιαίτερα αλλά με έχει τρομάξει ο αφορισμός από κάποιος στο πρόσωπο του πρώτου. "Ακούω Παπακωνσταντίνου, Θανάση φυσικά!!!". Εντάξει και ο Μπίλης καλός είναι φίλε, ηρέμησε! Εδώ θα δώσω ένα μικρό ελαφρυντικό στους φίλους του έντεχνου, αφού ανάλογα φαινόμενα παρατηρούνται και για συγκροτήματα ή καλλιτέχνες του εξωτερικού, από τους ντόπιους ιθαγενείς. Οι U2  ας πούμε δεν είναι καλή μπάντα γιατί είναι πολύ εμπορικοί σύμφωνα με κάποιους Ελληναράδες ξερόλες. Στο ΗΒ που είναι πατρίδα του ροκ, σχετική έρευνα τους είχε κατατάξει στο τοπ 5 όλων των εποχών, αλλά δεν ξέρουν αυτοί.
Ένα όμως καθαρά γηγενές φαινόμενο και δη του έντεχνου, είναι η Κατηγοριοποίηση αλά Ελληνικά.  Μπορείτε να φανταστείτε ένα μουσικό ρεύμα που να περιλαμβάνει τους Ironmaiden, τους Oasis και τον Phil Collins; ΌΧΙ; Λάθος. Χαρούλης, παραδοσιακό κρητικό, Μάλαμας λαϊκό προς το ρεμπέτικο, Πυξ-Λαξ και Τσακνής, Μαχαιρίτσας πιο ροκ. Όλοι αυτοί είναι ένα πράγμα μουσικά. Μαγικό έτσι; Εντωμεταξύ επειδή δεν είναι ακριβώς μουσικό ρεύμα, αλλά πιο πολύ συντεχνία, ο Μαραβέγιας πχ που είναι καθαρά ποπ-ροκ καλλιτέχνης δε θεωρείται έντεχνος. Διότι ίσως δεν έχει κάνει δήλωση πολιτικών φρονημάτων. Το έντεχνο έχει σαφώς πολιτική χροιά. Όχι μια απλή επαναστατικότητα αλλά μια συγκεκριμένη κατεύθυνση και ίσως και περιχαράκωση.
Θα μπορούσε λοιπόν, να ειπωθεί ότι η υψηλή δημοφιλία τους οφείλεται και στον ιδεολογικό τους προσανατολισμό, ο οποίος είναι σαφώς αριστερός. Ας δούμε λίγο την περίπτωση της Μποφίλιου και την αναστάτωση που προκάλεσε. Δε θα σταθώ στα περί δικτατορία της ΕΕ γιατί είναι ξεκάθαρο ότι η συγκεκριμένη τραγουδίστρια δεν ξέρει καν τα βασικά της πολιτικής. Θα σταθώ στην υπεράσπιση που δέχτηκε από θαυμαστές και συεντεχνίτες. Είπαν λοιπόν ότι αυτή στέκεται απέναντι στους φασίστες και τους έχει εναντιωθεί με κόστος και ποιοι είναι αυτοί που την κρίνουν κτλ κτλ. Είδα έναν ενθουσιασμό και ένα πάθος  που δεν είδα όταν η Βανδή ακύρωσε τη συνεργασία με τον Σφακιανάκη για τις απόψεις του. Και λεφτά έχασε και τις σχέσεις της χάλασε και τα εξ' αμάξης άκουσε από θαυμαστές του τραγουδιστή που είναι πολλοί. Αλλά δεν έχει πρότερο επαναστατικό παρελθόν και κάρτα μέλους στη συντεχνία φαίνεται. Αντιμετωπίστηκε με μια μάλλον δυσπιστία και αντιδράσεις 'σιγά και τι έκανε...' . Όντως δεν είμαι φαν της άφεσης αμαρτιών από μια καλή πράξη αλλά να υπάρχει και ένα μέτρο. Σωστή η Μποφίλιου και μπράβο της που είναι ενάντια στους φασίστες δημόσια, αλλά άμα λέει ανακρίβειες θα κρίνεται, όπως όλοι.

Είναι δηλαδή επαναστάτες όντως οι έντεχνοι καλλιτέχνες; Η αλήθεια είναι ότι έχουν βουβαθεί λίγο από τη στιγμή που βγήκε ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Τουλάχιστον στο κομμάτι που αφορά την κριτική στην κυβέρνηση και τον πολιτικό χώρο από τον οποίο αυτή προέρχεται. Άλλοι πήραν κρατικές θέσεις και άλλοι παραπονιούνται όχι γιατί η αριστερή κυβέρνηση τσάκισε τα χαμηλά εισοδήματα χειρότερα και από την πιο υγρή φαντασίωση του πιο ακραίου φιλελεύθερου. Αλλά γιατί λέτε; Για την αύξηση του ΦΠΑ στις συναυλίες. Δηλαδή εκεί που μας τσούζει εμάς. Και έχει ειπωθεί δημόσια και χωρίς ντροπή αυτό σε  μια χώρα με τη μεγαλύτερη κρίση στην οικονομική ιστορία. Αν θεωρεί ότι ο εν λόγω καλλιτέχνης είναι επαναστάτης ας κοιτάξει λίγο την παρακάτω εικόνα.

Thursday, May 25, 2017

Ακήρυχτος πόλεμος

Τα φράγκα δεν έχουν πατρίδα, χρώμα και  ιδεολογία και φυσικά ούτε θρησκεία. Η τρομοκρατική επίθεση στο Μάντσεστερ, σε μια συναυλία με νέο κόσμο, μπορεί να μοιάζει ως παράλογη και εκτός ορίων. Δυστυχώς όμως φαίνεται ότι τα όρια απέχουν αρκετά ακόμη. Πόσο αρκετά; Κανείς δεν ξέρει ακριβώς. Ίσως τόσο όσο χρειάστηκε ο κόσμος για να ξυπνήσει από τη στιγμή που ανέλαβε ο Χίτλερ την εξουσία, το μακρινό 1933 μέχρι την είσοδο των ΗΠΑ στον πόλεμο το 1941.  Κάποιος μπορεί να απορήσει και να πει ποιες ακριβώς μπορεί να είναι οι ομοιότητες εκείνης της εποχής με τη σημερινή αλλά δυστυχώς υπάρχει μια βασική αιτία που καθορίζει τις εξελίξεις και είναι διαχρονική. Όλα γίνονται για τα λεφτά. Ακόμα και όταν βαφτίζονται πιο ωμά, «συμφέροντα στην περιοχή» ή πιο δυτικοευρωπαϊκά «πολιτική σταθερότητα και ανάπτυξη». Πάντα κάπου στο τέλος του δρόμου βρίσκονται τα αργύρια. Αυτή η μάλλον απλοποιημένη προσέγγιση φυσικά και δεν επεξηγεί διεξοδικά την πραγματικότητα, καθώς το χρήμα διαχωρίζεται σε πολλά και διαφορετικά κέντρα συμφερόντων. Η πλευρά που βγάζει τα πιο πολλά χρήματα, καθορίζει τις εξελίξεις διοχετεύοντας μέρος του κεφαλαίου επηρεάζοντας πολλαπλώς τα κέντρα αποφάσεων. Τα κέντρα πολιτικών αποφάσεων εκτός από τη διακοπή χρηματοδότησης από την άλλη φοβούνται ίσως μόνο ένα πράγμα και αυτό είναι το πολιτικό κόστος. Η επίγεια επέμβαση από μεριά των ΗΠΑ, θα οδηγούσε σε κατακόρυφη αύξηση των κερδών όλων των κατηγοριών των εργολάβων πολέμων. Από την άλλη πλευρά όμως ο ομοσπονδιακός προϋπολογισμός θα εκτροχιαζόταν και τα φέρετρα που θα επέστρεφαν στην πατρίδα θα ασκούσαν δυσανάλογη πολιτική πίεση, σε σχέση με τα κέρδη των διάφορων χρηματοδοτών των προεκλογικών αγώνων κάθε λογής υποψηφίου.
Όντως πολλά πράγματα είναι διαφορετικά σε σχέση με την εποχή της εξάπλωσης του φασισμού και του ναζισμού σαν ιδεολογία σε παγκόσμιο επίπεδο. Η μεταβλητή όμως εδώ που μπορεί να εκτροχιάσει την κατάσταση και να αυξήσει τη φρίκη και τα θύματα με γεωμετρική πρόοδο είναι το ίντερνετ. Άνθρωποι αποκομμένοι από την κοινωνία της χώρας που ζουν για λόγους οικονομικούς, εθνικούς, θρησκευτικούς, αποτυχημένοι είτε επαγγελματικά είτε προσωπικά γίνονται ουσιαστικά όπλα στα χέρια επιδέξιων χειριστών, οι οποίοι ουδεμία σχέση έχουν με τα όσα διακηρύττουν. Η ριζοσπαστικοποίηση του Ισλάμ της προηγούμενης δεκαετίας έχει δώσει τη θέση της στην ξεκάθαρη εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πόρων με την κρυφή συνέργια της Δύσης που αγοράζει τα μαύρα πετρέλαια του Ισλαμικού κράτους. Όχι φυσικά ότι η Αλ Κάιντα ήταν καλύτερη αλλά ήταν πιο προβλέψιμη καθώς είχε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο λειτουργίας και κανόνων. Ανάγοντας τη σε όρους δεύτερου παγκόσμιου πολέμου, θα λέγαμε ότι η Αλ Κάιντα (που έχει αντιπαλότητα με το χαλιφάτο) ήταν οι παραδοσιακοί αντισημίτες ναζιστές όπως ο Ρόμελ που ωστόσο σοκαρίστηκε με την «Τελική Λύση» και το Χαλιφάτο τα ες ες που ήταν που εκτέλεσαν εκατομμύρια Εβραίους εντελώς ψυχρά. Οι παλιοί πολεμιστές ήταν πιο ιδεαλιστές και ας ήταν ουαχαβίτες εξτρεμιστές. Βέβαια το δεύτερο χαρακτηριστικό τους ήταν αυτό που τους εξασφάλιζε την προστασία της Σαουδικής Αραβίας. Πολλές από τις πετρελαιοπηγές της χώρας με τις περισσότερες εκτελέσεις κρατουμένων (ακόμη και για εξωφρενικούς λόγους) στον κόσμο, βρίσκονται σε εδάφη που κατέχουν φυλές αυτής της ιδεολογίας των σουνιτών. Έτσι η βασιλική οικογένεια, έχοντας συνάψει διαχρονική συμμαχία μαζί τους δεν τους ενοχλεί. Από κοντά και η πιστή σύμμαχος της Σαουδικής Αραβίας, οι ΗΠΑ. Δηλαδή οι ΗΠΑ πολεμούσαν την τρομοκρατία η οποία χρηματοδοτούνταν από τη Σαουδική Αραβία, προφανώς. Προ Ισλαμικού Χαλιφάτου, οι φονταμενταλιστές δεν είχαν πετρελαιοπηγές στη διάθεσή τους για να έχουν άμεσα έσοδα. Άρα από πού λάμβαναν χρηματοδότηση όλες αυτές οι αποστολές και οι οργανώσεις; Όλοι το ήξεραν αλλά κανείς δεν τολμούσε να τα βάλει με τη Σαουδική Αραβία, γιατί θα κοβόταν η ροή καυσίμων προς τη Δύση. Θυμίζει ίσως την περίπτωση ΕΣΣΔ και Γερμανίας, όπου η πρώτη έδινε πρώτες ύλες στη δεύτερη παρά την ιδεολογική άβυσσο που τις χώριζε. Ο Στάλιν, δεν είχε πρόβλημα να παίρνει τα λεφτά του καπιταλιστή δικτάτορα Χίτλερ και ο Χίτλερ κινούσε τα τανκς με κόκκινο πετρέλαιο. Φυσικά κάποια στιγμή τα τανκς έφτασαν στο κατώφλι του Στάλιν.  Εδώ οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί βέβαια αφού το πετρέλαιο που αγοράζει η Δύση, χρηματοδοτεί την τυφλή βία εναντίον των πολιτών της.
Μετά τον προδιαγεγραμμένο θάνατο του Λάντεν, η Δύση θα μπορούσε να καθαρίσει με τον ισλαμικό εξτρεμισμό με σταδιακή απόσυρση στρατευμάτων και επενδύσεις σε υλικοτεχνική υποδομή για τους πολίτες των χωρών που η ίδια είχε καταστρέψει. Αλλά το πετρέλαιο και τα όπλα αποφέρουν περισσότερο κέρδος. Δεν έχει σημασία αν τα όπλα τα πουλάς σε συμμορίτες ή τα χρησιμοποιεί ο στρατός για να τους πλήξει. Τα λεφτά έχουν ένα στρατόπεδο: τον τραπεζικό λογαριασμό. Στην παρούσα φάση της τζιχάντ  τραπεζικοί λογαριασμοί φουσκώνουν με το λαθρεμπόριο από το πετρέλαιο. Επαναστάτες και Καπιταλιστές βρέθηκαν στην ίδια μεριά, της ικανοποίησης της ζήτησης των αγορών. Ακόμη και υπόνοιες για αγορά αυτοκινήτων του στρατού του χαλιφάτου από εταιρείες βιτρίνες της CIA βγήκαν στην επιφάνεια σε διάφορα κοινωνικά δίκτυα. 

Το πρόβλημα όμως εδώ είναι ότι όπως και οι σκληροπυρηνικοί ναζί, όσοι ορκίζονται πίστη στο χαλιφάτο δεν διέπονται από κανόνες και έναν συγκεκριμένο τρόπο συμπεριφοράς. Ο στόχος τους είναι να βρίσκονται στην εξουσία, όσο παραπάνω γίνεται και για λόγους φανατισμού αλλά και για λόγους καθαρά οικονομικούς. Για να το πετύχουν αυτό θα κάνουν οτιδήποτε και θα χρησιμοποιήσουν τον οποιοδήποτε για να δείξουν στη Δύση ότι δεν πρέπει να τα βάζει κανείς μαζί τους. Η λύση απέναντι σε αυτή την αόρατη και όχι μόνο τυφλή βία δεν είναι η περισσότερη βία. Μια εισβολή παραδείγματος χάριν θα δημιουργήσει ένα ακόμα μεγαλύτερο ανθρωπιστικό δράμα από αυτό που εμείς ειδικά ως χώρα βιώνουμε, έστω και εν μέρει. Ας θυμηθούμε πχ ότι τις τελευταίες μέρες του τρίτου Ράιχ, ο Χίτλερ είχε στρατολογήσει παιδιά και ο Γκέμπελς διακήρυττε τον απόλυτο πόλεμο έως εσχάτων. Αυτό που μας σώζει αυτή τη στιγμή από μια μεγάλης κλίμακας εισβολής με επίγεια μέσα, είναι το πολιτικό κόστος που θα επωμιστούν οι ηγεσίες των χωρών που θα το πράξουν αυτό. Θα διατυπώσει κάποιος την ένσταση ότι ο Τραμπ πχ δε θα το σκεφτεί αυτό. Αυτός ίσως και όχι αλλά αυτοί που τον στηρίζουν και είναι γύρω το έχουν υπολογίσει.  Το πρόβλημα ωστόσο είναι αναγκαίο να επιλυθεί και μια λύση υπάρχει. Η πλειοψηφία αυτών των ‘επαναστατών’ είναι μισθοφόροι. Αν κοπεί η ροή χρημάτων μέσω της πληρωμής για ποσότητες πετρελαίου, το ‘ηθικό’ του χαλιφάτου θα εξανεμιστεί και οι γραμμές των μαχητών θα αρχίσουν να αραιώνουν, καθώς πολλοί θα επιστρέψουν πίσω στις πατρίδες τους. Αυτό θα έχει πολλαπλές επιπτώσεις στο ιδεολογικοθρησκευτικό προφίλ του κινήματος και κατά συνέπεια και οι αυτοσχέδιοι εγχώριοι βομβιστές θα μειωθούν. Δε θα υπάρχει τόση γοητεία πια να θυσιαστείς για τη δόξα του Ισλαμικού Χαλιφάτου. Παράλληλα, καμπάνιες στα κοινωνικά δίκτυα που θα δείχνουν το ανθρωπιστικό δράμα που προκάλεσαν όλοι αυτοί οι σωτήρες του Ισλάμ, σε ομόθρησκούς του και μια αυξημένη πραγματική βοήθεια από την ΕΕ προς τους πρόσφυγες (όπου και αυτή θα προβληθεί) ενδεχομένως να αλλάξει τις εντυπώσεις για το ποιος είναι ο κακός της ιστορίας.

Αυτό που εγώ προβλέπω να γίνεται βραχυπρόθεσμα; Μια αύξηση των αεροπορικών επιδρομών, μερικά λεφτάκια ακόμα για τους κατασκευαστές όπλων και business as usual για τους λαθρέμπορους πετρελαίου. Επιστρέφοντας στο παράδειγμα του Β ΠΠ, το τέλος του δε σήμανε και το τέλος όλων των ναζί. Όσοι δεν είχαν γίνει πολύ διάσημοι για τις κτηνωδίες τους, κατάφεραν να διαφύγουν σε χώρες της Λατινικής Αμερικής. Το χρήμα μίλησε και υπερίσχυσε της δικαιοσύνης. Ειδικότερα, αυτοί που εξαφανίστηκαν και έζησαν άνετα (όπως δείχνουν πολλά κρησφύγετα στη Λατινική Αμερική) φαίνεται ότι ίσως δε άνηκαν στον σκληρό ιδεολογικό πυρήνα του κόμματος, αλλά μάλλον ήταν περισσότερο καιροσκόποι, που έφυγαν με τα τελευταία αεροπλάνα από το Βερολίνο. Ας ελπίσουμε ότι στην περίπτωση του Χαλιφάτου, δε θα μιλήσει το χρήμα και δε θα φτάσουμε στο μη περαιτέρω και την χρήση επίγειας στρατιωτικής δύναμης. Ο πόλεμος είναι οικονομικός κυρίως. Η πίεση που είναι αναγκαίο να ασκηθεί είναι σε δυο μέτωπα, της περιστολής των εναέριων βομβαρδισμών και στον περιορισμό της αγοράς πετρελαίου. Το πρώτο δίνει ιδεολογικά πυρομαχικά και το δεύτερο κεφάλαιο. Χρειάζεται να κλείσουν και οι δυο αυτές πηγές για να στερέψει από δυνάμεις αυτό το μόρφωμα.


Wednesday, January 25, 2017

ΠΡΩΤΑ ΟΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΠΑΙΔΙΑ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Την περασμένη Κυριακή ήμουν σε ένα ανοιχτό γήπεδο μπάσκετ με ένα φιλαράκι και παίζαμε οι δυο μας. Για κακή μας τύχη ο υπεύθυνος (;;;) του γηπέδου είχε την έμπνευση στο πλάι του γηπέδου να έχει τοποθετήσει μια μπασκέτα για μικρά παιδιά. Εκεί δίπλα ταυτόχρονα ήταν μια αθλητική εκδήλωση σε έναν κλειστό χώρο για πιτσιρίκια. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα πολλά παιδάκια να βρίσκουν μια μπάλα ποδοσφαίρου μπάσκετ ότι έβρισκαν και να έρχονται ανεξέλεγκτα μέσα στο γήπεδο που παίζαμε εμείς. Έτσι αντί να παίζουμε μπάσκετ κάναμε τις νταντάδες κάθε λίγο και λιγάκι εξηγώντας στα παιδιά ότι θα χτυπήσουν αν παίζουν στον ίδιο χώρο με εμάς και να πάνε σε μια άλλη μπασκέτα για μικρά παιδιά πιο πέρα (άλλη ιστορία τι γίνεται στο συγκεκριμένο ανοιχτό γήπεδο με αυτές τις μίνι μπασκέτες, αλλά δεν είναι το θέμα μας).

Σε μια φάση σουτάρω εγώ, φεύγει η μπάλα και παραλίγο να προσγειωθεί στο κεφάλι ενός πολύ μικρού αγοριού, που είχε μπει στο γήπεδο και μάλιστα με τη συνοδεία του πατέρα του. Το βάρος της μπάλας του μπάσκετ σε συνδυασμό με το ύψος που είχε πάρει μπορεί να μην τραυμάτιζε σοβαρά το παιδάκι, αλλά σίγουρα θα ήταν μια δυσάρεστη εμπειρία και γι αυτό αλλά και για μένα. Ευτυχώς φώναξα εγώ πέρασε και η μπάλα ξυστά και απεφεύχθη το συμβάν. Εξηγούμε στον πατέρα ότι είναι γήπεδο μπάσκετ εκεί και καλό θα ήταν να πάει λίγο πιο εκεί για να παίξει με τον γιο του. Αρχικά φάνηκε να καταλαβαίνει και πήγε όντως πιο εκεί. Μετά από λίγο όμως επανήλθε και μάλιστα μάζεψε και άλλα πιτσιρίκια, προφανώς φίλους του γιου του. Ξαναπάει ο φίλος μου να του μιλήσει (ευτυχώς γιατί εγώ δεν είχα και πολύ υπομονή) και αρχίζουν οι ομορφιές. Αρχικά είπε το εύκολο επιχείρημα, «θες να διώξεις τα παιδάκια που παίζουν;». Παιδάκια 4-7 χρονών εντωμεταξύ που δεν μπορούσαν να φτάσουν την μπασκέτα και εν πάση περιπτώσει βρισκόταν στη μέση μιας αθλητικής εγκατάστασης για ενήλικες. Σαν να πάω εγώ δηλαδή σε έναν παιδότοπο και να χοροπηδάω… Το άλλο ωραίο της υπόθεσης ήταν ότι εμείς παίζαμε ήδη στο σημείο, δηλαδή δεν πήγαμε να διώξουμε τα παιδάκια, που ήταν ήδη εκεί. Ούτε φωνάξαμε στα μικρά παιδιά ποτέ, τα οποία εξάλλου δεν φταίγανε. Αφού είδε ότι και αυτό το επιχείρημα στερούταν λογικής άρχισε τα κλασικά περί «πατρότητας» και αν έχεις παιδιά και τέτοια. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που ήθελα να γράψω και αυτό το κείμενο. Σε αυτή τη χώρα έχουμε μπερδέψει λίγο την έννοια δικαιώματα και υποχρεώσεις, καθώς και το τι είναι σημαντικό και τι όχι και τόσο. Το να φέρεις στον κόσμο ένα παιδί ή να παντρευτείς δεν είναι κάτι δύσκολο ή σημαντικό. Η πρόκληση είναι να μεγαλώσεις σωστά το παιδί σου και μέσω μιας ισορροπημένης διαπαιδαγώγησης, όσο γίνεται μέσα από τις καθημερινές δυσκολίες, να το κάνεις σωστό πολίτη. Χρήσιμο για την κοινωνία θα έλεγα, αλλά είναι πολύ κλισέ και πιστεύω κιόλας ότι όταν κάποιος μάθει να είναι σωστός πολίτης, ο οποίος σέβεται τους κανόνες λειτουργίας μιας κοινωνίας και τους άλλους, θα είναι και λειτουργικός και χρήσιμος. Στην πατρίδα μας δυστυχώς θεωρούμε ότι μια ιδιότητά μας δημιουργεί μόνο δικαιώματα και όχι υποχρεώσεις. Όπως ο φίλος της ιστορίας μας, ο οποίος θεώρησε ότι αφού είναι πατέρας μπορεί, για να περάσει καλά με το παιδί του, να μπει σε έναν χώρο που βρισκόταν άλλοι πολίτες και έκαναν ορθή χρήση του (αθλητικές εγκαταστάσεις για άτομα ανεπτυγμένα σωματικά) και να τους εκτοπίσει με τον τρόπο του. Όταν του έγινε η παρατήρηση, χρησιμοποίησε το χαρτί της πατρότητας. Ενώ κανονικά ήταν υποχρέωσή του και να προστατέψει το παιδί του αλλά και να το μάθει πώς να προστατεύεται και να σέβεται τους άλλους. Αντ’ αυτού επέλεξε τις φωνές και την επίκληση των κατά φαντασία δικαιωμάτων του. Φανταστείτε ας πούμε να χτύπαγε το παιδί του. Θα έκανε θέμα με τους αλήτες που παίζουν σε χώρο με παιδιά βάζοντας τα σε κίνδυνο!!! Καταλαβαίνετε το τρελό του πράγματος έτσι; Το ανησυχητικό της όλης ιστορίας, είναι ότι ένας δυο παρακείμενοι γονείς (που ήταν εκεί για την εκδήλωση) έδειξαν να τον κατανοούν. Σε αυτή τη χώρα η λογική έχει πεθάνει εδώ και καιρό. Θυμάμαι, παλαιότερα σε πιο καλές εποχές οικονομικά, όταν κάποιες περιοχές πλημμύριζαν. Αγανακτισμένοι οι κάτοικοι, φώναζαν για την απουσία του κράτους και τα ανύπαρκτα αντιπλημμυρικά έργα. Η ανυπαρξία του ελληνικού κράτους και προ κρίσης είναι γνωστή και οι πιο πολλές από αυτές τις καταγγελίες είχαν βάση. Υπήρχαν όμως και κάποιοι πολίτες που ξεχνούσαν ότι το σπίτι τους το πήρε το ρέμα, γιατί το είχαν μπαζώσει για να κτίσουν πάνω σε αυτό ή ότι το δάσος που δεν συγκράτησε το νερό είχε καεί για βοσκοτόπια, κυνήγι, οικόπεδα από τους ίδιους…. Αλλά όλα αυτά θάβονταν για να βγει πιασάρικη μια είδηση για να ακουστεί από τον δημοσιογράφο μια καταστροφολογική ατάκα τύπου «Σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας;». Συγχαρητήρια, αυτός ο κόσμος έχει έρθει με την ευγενική σας χορηγία και αν δεν αλλάξατε μυαλά δε θα βγούμε από αυτόν.